Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het lijkt erop dat Arie Slob wederom als Grote Verzoener is binnengehaald

Opinie

René Kneyber

René Kneyber © Maartje Geels
Column

Ik was het eerlijk gezegd al weer vergeten, maar in 2012 organiseerde toenmalig ChristenUnie-partijleider Arie Slob 'de Grote Onderwijsverzoendag'. En dat was nodig. 

Op 5 maart van dat jaar had de grootste onderwijsstaking - tot dan toe - plaatsgevonden in de Amsterdam Arena, en die staking ging over, ja, van alles eigenlijk: de introductie van passend onderwijs, de bezuiniging op passend onderwijs, de hoge werkdruk, en een laag salaris.

Lees verder na de advertentie

De toon van het onderwijsdebat was toen onwaarschijnlijk fel. Ton Elias (VVD) verkocht het beleid van zijn partij zo bot dat elk van zijn Kamervragen de vakbonden en de SP nieuwe leden opleverde. Walter Dresscher van de AOb fulmineerde dat de minister wel een 'gaatje in haar hoofd' moest hebben om te bezuinigen op passend onderwijs. Uiteindelijk was Arie Slob toen het meest volwassen en organiseerde een dagje 'uitpraten' in een besloten bijeenkomst tussen politici, vakbonden, de sectorraden en nog wat anderen. Wat zich daar voltrokken heeft weet ik niet, ik was er uiteraard niet bij, maar de lucht leek inderdaad geklaard.

De uitdaging voor Slob is nu om bij zoveel onrust de ka­bi­nets­be­gro­ting te blijven verkopen

Het heeft er alle schijn van dat Arie Slob, na een beschaafde politieke pauze, wederom als de Grote Verzoener is binnengehaald. Hij erfde als nieuwe minister van OCW van zijn voorgangers vrijwel alle pijnlijke dossiers: het imploderende lerarenregister, de slechte arbeidsvoorwaarden van leraren en de bijbehorende lerarentekorten, een krakkemikkige curriculumherziening, passend onderwijs, en de hele kwestie rond kansenongelijkheid. Hij beloofde meteen - verzoenend - om 'naast leraren te staan', met ze 'mee te kijken', en 'alles voor ze te doen' wat hij kan. Nu, dat wordt dan nog een hele klus.

De strijdlustigheid van het primair onderwijs is historisch; het gaat opnieuw staken. VO-Raad-voorzitter Paul Rösenmoller wees vorige week op het teveel aan lesuren in het voortgezet onderwijs. Dat zou vernieuwing in de weg staan. En zo roeren zich meer partijen. De uitdaging voor Slob is nu om bij zoveel onrust de kabinetsbegroting te blijven verkopen. En dat kan: de werkdruk en het lerarentekort in het primair onderwijs zijn kostenneutraal op te lossen met een vierdaagse schoolweek. Het probleem van een gebrek aan ontwikkeltijd is op te lossen door de curriculumherziening maar te laten varen. En zo zijn er meer oplossingen onder dezelfde noemer te verzinnen: maak de ambities kloppend bij de begroting.

Als de minister naast mij zou staan zou ik dus zeggen: "Probeer niet het onverzoenbare te verzoenen. Ga onderzoeken hoe we minder kunnen doen met hetzelfde geld. Dat vereist misschien wat politieke moed, maar dat is het minste, en tegelijkertijd het meeste wat we van u vragen."

Lees hier meer columns van René Kneyber.

Lees ook: Gestopte leraar mist de klas maar niet de werkdruk

Deel dit artikel

De uitdaging voor Slob is nu om bij zoveel onrust de ka­bi­nets­be­gro­ting te blijven verkopen