Beeld Trouw

ColumnStevo Akkerman

Het kostte moeite om de woorden ‘Joe Biden, president’ tot me door te laten dringen

Toen het goede nieuws kwam, was er iets dat me tegenhield om het te geloven. Een vorm van zelfbescherming, denk ik. De cijfers lagen er, de stemmen waren geteld, maar het kostte me moeite om de woorden ‘Joe Biden, president’ tot me door te laten dringen. De hoop op betere tijden ging gepaard met angst voor wat de verliezer zou gaan doen.

Eerder op de dag had hij ‘een grote persconferentie’ aangekondigd in het Four Seasons in Philadelphia; daarachter bleek weliswaar een schitterend misverstand schuil te gaan (Trumps staf had het gelijknamige hotel willen boeken, maar was uitgekomen bij hoveniersbedrijf Four Seasons Total Gardening), maar ik durfde dat nog niet te zien als een teken van het einde van zijn koninkrijk. Zijn advocaten stelden een spervuur van rechtszaken in het vooruitzicht, en hoewel die me kansloos leken, smoorde dit toch het bescheiden juichje dat ik in gedachten had.

Het was Van Jones, een zwarte commentator bij CNN, die de ban brak. Beschrijvend hoe benauwd het voor hem en zijn gezin was geweest in een land waar racisme door het hoogste gezag werd aangeblazen, kon hij zijn tranen niet bedwingen. “Mijn kinderen leven weer in een land waar karakter telt”, zei Jones. In die woorden klonk de echo van Martin Luther King, en ik dacht: ja, de nachtmerrie is voorbij. En direct daarna: maar King werd wel vermoord. Zo bleef ik heen en weer reizen tussen hoop en vrees.

Versleten, ware woorden

In zijn overwinningsspeech wierp Biden zich op als een man die boven de partijen staat. Het is tijd, zei hij, de harde retoriek op te bergen, de temperatuur te laten dalen, samen te gaan werken: “We moeten stoppen onze opponenten te behandelen als vijanden.” Ware woorden, zij het ook wat versleten. Biden meent ze, hij staat erom bekend verschillen te kunnen overbruggen, soms zelfs te gretig. 

Maar hoe zit dat bij de Republikeinen? Al onder Obama kozen zij voor een alles-of-nietspolitiek, ze lijken de Senaat in handen te houden, ze domineren het Hooggerechtshof en in hun midden beweegt zich een gefrustreerde Donald Trump, zinnend op wraak. Samenwerken? Oorlog zul je bedoelen. Waarbij sommigen dat letterlijk dreigen op te vatten; aan wapens geen gebrek in de VS. En vergeet niet: bij 74 miljoen stemmen voor Biden en 70 miljoen voor Trump is het onmogelijk te claimen dat ‘het’ volk of ‘de’ kiezer heeft gesproken. De kloof die er was is gebleven.

Kamala Harris hintte al op komende confrontaties, de eerste vrouwelijke vice-president maakt zich geen illusies: “De bescherming van onze democratie vraagt strijd en offers.” Ze voegde eraan toe: “Maar daarin ligt vreugde.” Een belangrijk woord, een bewijs van vastbesloten hoop. Die zal nodig zijn om Amerika te repareren, want dat vergt meer dan een ‘politiek seizoen, het vergt een generatie’, aldus historicus David Blight in The New York Times.

Joe Biden, die Ierse wortels heeft, citeert graag het gedicht ‘The cure at Troy’ van Seamus Heaney. ‘Eens in een mensenleven’, heet het daar, ‘kan de verlangde getijdegolf van rechtvaardigheid opstaan. En rijmen hoop en geschiedenis’.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden