Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het klinkt vervelend, maar in West-Europa doen we het echt geweldig

Opinie

Bert Keizer

Bert Keizer © Trouw
Column

In Berkeley, Californië, woont een Amerikaanse vriendin van mij en ik kon haar laatst een beetje treiteren door te melden dat er een crisis is in het Nederlandse gevangeniswezen. O ja? Te veel gevangenen in één cel? Veel geweld en verkrachting natuurlijk? Bloedige opstanden met veel doden? 

Nou nee, de noodkreet kwam van de cipiers. Ze dreigen hun baan te verliezen omdat er te weinig gevangenen zijn.

Lees verder na de advertentie

Amerikanen geloven zoiets niet. Ze hebben geen idee hoe snel hun land omlaagzoeft in de internationale rangorde van landen waar het goed toeven is. Zo lukt het me nooit om een Amerikaan uit te leggen dat in ons land een negentigjarige gewoon een nieuwe heupprothese krijgt als daar aanleiding toe is. En dat die aanleiding nooit teniet wordt gedaan door een verzekeringsprobleem omdat in ons land 99,9 procent van de bevolking overal voor verzekerd is. En voor die 0,1 procent hebben we een potje zodat ook die volledige zorg krijgt.

Geen loze kreet

'We doen het geweldig!', klinkt zo vervelend, maar het is geen loze kreet zodra je Europa verlaat. In 1982 woonde ik een half jaar in Kenia. Wat met geen duizend missiekalenders te fotograferen valt wordt je wel duidelijk als je er een paar maanden in een streekziekenhuis rondloopt. Een van de ergste dingen vond ik de rechteloosheid van de kleine man. En de manier waarop vrouwen werden behandeld. En hoe ze daar omgaan met weeskinderen van een andere stam. En hoe grootschalig en kortzichtig iedereen bereid was om vitale spullen uit het ziekenhuis mee te nemen. Nee, zeg nou niet 'stelen', andere cultuur, snap je?

Wij wonen in het oog van een storm van ellende die over de wereld raast

In Letter&Geest van zaterdag betoogt Maarten Boudry dat we ons gelukkig mogen prijzen dat we in 2018 in West-Europa wonen. Ik was daar in 1982 bij terugkeer uit Kenia al achtergekomen. Wij West-Europeanen wonen in het oog van een storm van ellende die over de wereld raast. Hoe beroerd het in andere landen toegaat wordt je niet duidelijk door naar het Journaal te kijken. Zelfs als ze het daar laten zien dan zie je het niet. Ik denk dat dat komt omdat je bij een nieuwsitem denkt dat het om iets uitzonderlijks gaat, ja, anders was het geen nieuws.

Ik moet denken aan een journaaluitzending die ik vijftien jaar geleden al eens aanhaalde in deze column. Step Vaessen, toen nog werkend voor de NOS in Jakarta, filmde een gesprek met een Javaanse vader. Hij vertelde haar lachend hoe tevreden hij was over de verkoop van zijn 16-jarige dochter aan een bordeel. Dat het werkt, sprak pappie, blijkt uit het feit dat ik nu een huis heb en een motor en tijd om kip te eten en in de zon te luieren! Heel Nederland zag het en toch zag niemand het. Werd de Indonesische ambassadeur ontboden om dit uit te leggen?

Plaats zo'n scène in Utrecht en ineens besef je dan hoezeer we onze ogen bedekken als we buiten Europa kijken om maar te kunnen blijven denken dat het daar ongeveer net zo gaat als hier, maar dan iets anders.

Adoptiecircus

Ik volg de details niet, want ik zie genoeg ellende en hoef er 's avonds niks bij, maar ik begrijp dat het adoptiecircus ook aardig doortrokken is met iets heel anders dan liefde voor de hummeltjes die het zonder ouders moeten stellen. Ik hoor dat ouders 'in arme landen' hun kleine hummeltjes zelf verkopen aan 'weeshuizen'. Of ook wel dat kinderen geroofd worden, tot wees verklaard en vervolgens doorverkocht. Nou zou je nog enige troost kunnen vinden in de omstandigheid dat men er daar net zo bezorgd over is als hier. Een bezorgdheid die zich uit in een justitieel apparaat dat er alles aan doet om de daders op te sporen. Justitieel apparaat? Daders opsporen? Dat is allemaal Utrecht, mevrouw.

Een bezwaar tegen dit schrille gejuich over Europa is de opmerking dat de sociaal-liberale democratie heus niet het recept is waardoor alle burgers op aarde gelukkig kunnen worden. Chinezen, Ethiopiërs, Soedanezen en Papoea's willen misschien iets heel anders. Dat kan zijn, zei Ian Buruma, maar er is niet één burger in de wereld die op straat zomaar in elkaar geslagen wil worden, niet door medeburgers en niet door politieagenten. En in West-Europa is dat risico lager dan overal elders op aarde.

Bert Keizer is filosoof en arts bij de Levenseindekliniek. Voor Trouw schrijft hij columns over zorg, filosofie, en de raakvlakken daartussen.

Lees ook: Hier word je het gelukkigst

Onze manier van leven is superieur aan alle andere, vindt Maarten Boudry: hier word je het gelukkigst. Somberaars die zeggen dat de vooruitgang daarbij niet helpt, zitten ernaast.

Deel dit artikel

Wij wonen in het oog van een storm van ellende die over de wereld raast