column

Het kiezen van een partner, daar hebben we kennelijk hulp bij nodig

Naema Tahir Beeld Maartje Geels

De norm in Nederland en in alle andere westerse landen is dat je zelf je levenspartner kiest. Des te interessanter is het RTL4- televisieprogramma ‘Married at First Sight’, dat erg populair is. In dit programma kun je je als kandidaat aanmelden en wordt voor jou een levenspartner geselecteerd door derden, experts.

Die experts kijken naar de achtergronden van de kandidaten, zoals naar opleiding en familieachtergrond, en zoeken op basis van die objectieve criteria een match voor je uit. Vervolgens trouw je, zonder elkaar ooit gezien te hebben en zonder op basis daarvan gevoelens voor elkaar te hebben ontwikkeld. Een soortgelijk programma hebben de Belgen, ‘Blind Date’ geheten. Ook al razend populair.

Dit alles doet natuurlijk denken aan het gearrangeerde huwelijkssysteem dat we aantreffen in de meeste landen buiten het Westen. In dit systeem kiezen derden, meestal de ouders, een huwelijkskandidaat uit voor de ongehuwden en dat doen ze op basis van objectieve criteria. Het idee is dat als al het andere klopt en past, de liefde vanzelf ook wel komt en dat die dan ook duurzamer zal zijn, een liefde die langzaam groeit en beklijft.

Natuurlijk verschilt het programma Married at First Sight ook van het gearrangeerde huwelijkssysteem. De experts in het programma die de match maken, hebben verder geen enkel belang bij het huwelijk dat wordt aangegaan dankzij hun hulp. Dat is anders in het gearrangeerde huwelijkssysteem. De ouders en families hebben juist wel een belang bij het huwelijk van hun kinderen. Het gearrangeerde huwelijk heeft als doel om hele families aan elkaar te binden of een al bestaande band te versterken. Het gaat niet alleen om de twee individuen die met elkaar trouwen.

Datingsites

Maar er bestaan ook overeenkomsten tussen Married at First Sight en het gearrangeerde huwelijkssysteem. En dat is breder te trekken. Overal in het Westen heb je datingsites en -bureaus waar individuen de hulp inroepen van derden bij de partnerselectie. Her en der helpen kerkgemeenschappen de singles aan een match. Niet zelden vragen jonge mensen aan de ouderen: “Wat vind je van mijn nieuwe lief?”

Dat zegt iets over de autonomie van het individu.

Zoals gezegd, de norm in het Westen is dat het individu zelf, geheel autonoom, een levenspartner kiest. Waarom stappen dan steeds meer mensen naar derden toe voor hulp? We zijn toch individualisten? Ons adagium is toch: ik beslis wat ik wil?

Toch lijkt het individu intussen te zeggen dat het de wijsheid en begeleiding nodig heeft van mensen die meer weten en zien en hebben ervaren. Eigenlijk heeft het individu het nooit alleen voor het zeggen gehad, ook niet in het autonoom huwelijkssysteem. Je trouwt met wie je ontmoet, en je ontmoet die mensen die in je kringen voorkomen.

Hoe kwam je in die kringen terecht: op je werk, tijdens je studie, in je buurt? Je ouders hebben ervoor gezorgd dat je in de juiste buurt bent gaan wonen, de juiste studie hebt gekozen, met de juiste vrienden bent omgegaan. Zo ben je voorgesorteerd om die mensen te ontmoeten die je achtergrond een beetje delen.

Zo’n voorgesorteerd huwelijk is in feite ook een gearrangeerd huwelijk. Hoezo autonomie? Hoezo individualisme? Bij zoiets belangrijks als de keuze van een huwelijkspartner is kennelijk toch hulp gewenst.

Naema Tahir is jurist en schrijver. Voor Trouw schrijft ze om de week een column. Haar andere columns vindt u hier. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden