Commentaar Klimaatbeleid

Het is tijd voor een geloofwaardig klimaatbeleid zonder taboes

Toen het kabinet afgelopen zomer de eerste horde nam en het definitieve Klimaatakkoord presenteerde, was de boodschap aan het land vooral: burgers moeten zich geen zorgen maken, we hebben tijd en geld om over te stappen van fossiele brandstoffen naar duurzame energiebronnen. Hoe lang deze bezweringsformule nog werkt, is de vraag. Gemeenten kunnen de regierol, de taak die hen is toebedeeld in het Klimaatakkoord, bijvoorbeeld niet waarmaken. Door gebrek aan mankracht en gebrek aan deskundigheid slagen zij er niet in om eind 2021 voor iedere woonwijk een plan te maken, een plan dat duidelijk moet maken hoe de wijk van het aardgas kan.

Nu wordt burgers geadviseerd zelf aan de slag te gaan, wat veel kan opleveren, omdat ruim 80 procent van de woningen niet afdoende is geïsoleerd. Maar dat is slechts peanuts in vergelijking met het échte werk: alle gebouwen aardgasvrij maken. Juist daarvoor zijn die ­gemeentelijke plannen zo belangrijk.

Ook vlamt regelmatig de discussie op over biomassa als ‘groen alternatief’, zoals vorige week met het rapport van adviesbureau DNV GL. Biomassacentrales, waarvan het kabinet er honderden wil bouwen, stoten liefst 20 procent meer stikstof, koolstof en fijnstof uit dan kolencentrales, schrijft het bureau. Ze vervuilen zelfs meer dan gascentrales, waar het rijk juist afscheid van wil nemen. Logisch dus dat burgers en actiegroepen steeds luider hun stem verheffen tegen de enorme houtkachels die bij hun woonwijk verrijzen. Logisch ook dat de eerste juridische actie tegen biomassacentrales in gang is gezet.

Vrijdag kwam daar de nieuwe doorrekening van het klimaatbeleid bij, van het Planbureau voor de Leefomgeving. Opnieuw een kras op het gelaat van het ‘groenste kabinet’ ooit. Hoe creatief en welwillend je ook ­rekent, het klimaatbeleid is te mager en scoort bij het PBL onvoldoende. Klimaatminister Wiebes zei dat hij ‘blijft zoeken naar extra maatregelen’. Dat is lastig, ook omdat de coalitiepartijen uiteenlopend denken over klimaatbeleid. Technische oplossingen, zoals de ondergrondse opslag van CO2, zijn aantrekkelijk, maar onduidelijk is of die wel haalbaar zijn. Die aanpak ontneemt het zicht op maatregelen die bewezen effectief zijn, maar misschien wel pijn doen. Zoals sluiting van vervuilende bedrijven of inkrimping van de veestapel.

De stikstofcrisis heeft laten zien wat er gebeurt als de economie koste wat kost voorrang krijgt in het politiek bedrijf. Voor het nog veel ingewikkelder en veel ­urgenter klimaatprobleem zou zo’n aanpak onverantwoord zijn. Pijnlijke, maar bewezen effectieve maatregelen moeten dus bespreekbaar zijn. Taboes, daar moet nu écht een einde aan komen.

Het commentaar is de mening van Trouw, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden