null Beeld

ColumnMarijn de Vries

Het is schitterend om Dumoulin te zien beulen op kop

‘Tour gekeken? Zit er alweer op voor ons’ – appte mijn schoonvader zaterdagavond. Ik moest even nadenken. Zit er alweer op voor ons? Wat dan? Oh, wacht. Hij bedoelt Tom Dumoulin, Neerlands hoop op geel. Tom verloor twee minuten in de eerste rit in de Pyreneeën. Volgens sommigen gaf hij te snel op. Was hij beter dan hij zelf dacht. Volgens anderen had hij op z’n minst moeten doen alsof hij goed genoeg was, om de concurrenten niet wijzer te maken dan ze waren. Volgens hemzelf voelde hij al de hele Tour aan zijn lijf dat er geen winnaarsbenen onder zaten. Dan maar over naar scenario 2: opofferen voor de ploeg. Alles voor Het Grote Doel. Geel in Parijs. Of het nu om zijn schouders of om die van Primoz Roglic hangt, dat maakt niet uit.

Stiekem hoopte ik ook dat Tom een beetje beter was dan hij zelf dacht. Dat hij poker zou spelen, dat het niet zou opvallen dat hij met hangen en wurgen dit weekend door zou komen. Dat hij niet veel tijd zou verliezen, vandaag op de rustdag goed zou rusten, en dat zijn benen de komende week plots fantastisch zouden zijn. In die zin snap ik mijn schoonvader heel goed: ook ik ben een beetje chauvinistisch. Maar net niet genoeg. Ik vind het prachtig dat Wout van Aert sprints wint. En dat die Sloveense schansspringer nu de gele trui aan heeft.

Het sleuren aan kop op de Peyresourde was tragisch mooi

Ik hou gewoon van mooi wielrennen. Dus zelfs als Tadej Pogacar de Tour wint, ben ik tevreden. Want dan hebben we vuurwerk gezien. Op achterstand gekomen in een waaierrit moet Pogacar wel aanvallen om tijd goed te maken, en dat levert doorgaans spektakel op. Ik ben zelfs blij met Dumoulin als superknecht. Het is schitterend om hem te zien beulen, de man die zelf ook zo vreselijk graag de Tour wil winnen, om te zien hoe hij zich onbaatzuchtig opoffert. Dit weekend is hij er meteen maar mee begonnen. Dat was achteraf een beetje dom, gaf hij zelf ook toe: het sleuren aan kop op de Peyresourde had niet zo gemoeten. Maar het was goedbedoeld: Tom wilde laten zien dat hij niet alleen in de Tour zat voor de BV Tom Dumoulin. Het was nobel. En daardoor was het tragisch mooi.

Tragisch mooi en zo niet-passend in het huidig tijdsgewricht. Wie denkt er vooral aan een ander, dezer dagen, en daarna pas aan zichzelf? De fans op de beklimmingen in ieder geval niet. Zonder mondkap schreeuwden velen hun favoriete renner in het gezicht. Realiseren ze zich wat er op het spel staat, met die lap bungelend onder de kin? Ik ben zo blij dat er eindelijk afleiding is. Spanning en vreugde te midden van de ellende. Ik – en velen met mij – wil niet dat dat morgen al afgelopen is.

Dat persoonlijke pleziertjes belangrijker zijn dan de hele Tour bij elkaar maakt me boos, en machteloos. Keken die zogenaamde fans verdorie maar eens écht naar Tom Dumoulin. Je opofferen voor anderen is niet altijd het allerleukst. Je ziet er niet direct het resultaat van. Het vergt geduld, en onbaatzuchtigheid.

Dus. Al schreeuwt het minder lekker, doe die mondkap gewoon voor je kanis, en wie weet – wie weet! – finisht de Tour gewoon over twee weken. In Parijs. En draagt Tom tóch het geel.

Journalist en voormalig profwielrenner Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees hier eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden