column

Het is niet nodig het lot van de hele planeet aan een potje groene mayo te verbinden

Beeld Trouw

Vanwege ons 75-jarig jubileum trekt Trouw door het land, en gisteravond waren we in Ede, want dat hoort ook bij het land. Mij was gevraagd een bijdrage te leveren en dat deed ik graag; wij hebben misschien wel de beste lezers van Nederland, het is altijd goed hen in levenden lijve te ontmoeten. Wel jammer van dat thema: duurzaamheid.

Voor deelredacties die te deftige namen hebben, hanteren wij op de krant afkortingen of bijnamen. ‘Religie en filosofie’ heet ‘relfil’, ‘Natuur en duurzaamheid’ heet ‘groen’. En ik ben tegen groen.

Ik denk dat daar een onschuldig jeugdtraumaatje achter schuilgaat, terug te voeren op gezinswandelingen in het zondagmiddagbos. We gingen dan in optocht de natuur in, waarbij mijn vader probeerde ons de verschillende bomen- en plantensoorten in te prenten. Dat was vast goed bedoeld, maar die pedagogische benadering bevorderde mijn waardering voor de natuur niet. In de boeken die ik las, sloeg ik natuurbeschrijvingen ook consequent over; die hielden het verhaal alleen maar op. Deze natuurfobie betekende niet dat ik niet naar buiten wilde, ik wilde alleen niet weten hoe het buiten heette. Zo is het altijd gebleven. ‘Ik heb de bloemen lief, maar niet hun namen’, luidde het motto van een dichter die furore maakte in onze kring, en die zin heeft zich in mijn hoofd vastgezet.

Maar duurzaamheid dan, die andere helft van ‘groen’? Goed dat u het vraagt. Ik ben voor duurzaamheid. Neem alleen al hoe ik van Rotterdam naar Ede reisde: per fiets, trein en Prius – dat is drie keer scoren in honderd kilometer. Als ik in de supermarkt moet kiezen uit twee potjes mayonaise van dezelfde prijs, maar niet dezelfde hoeveelheid, probeer ik niet aan het rekenen te slaan, maar een goed mens te zijn, en de groene mayo te pakken, wat nog niet meevalt.

Eigenlijk vind ik dat de hele economie op zijn kop moet: als de kosten aan milieuschade worden verdisconteerd in de prijzen van onze producten, dan worden de ‘gewone’ spullen vanzelf duurder en de biologische goedkoper, zodat biologisch uiteindelijk gewoon wordt, zoals het hoort.

Toch krijg ik weleens de zenuwen van de voorlieden uit het duurzame veld; sommige hebben zulke messiaanse neigingen dat ze onuitstaanbaar ver boven andere stervelingen uitstijgen. Dat doet me denken aan het zogeheten ‘profetische spreken van de kerk’, daar krijg ik ook vaak de hik van, zelfs als ik het met dat spreken helemaal eens ben. Een beetje relativering van het eigen gelijk kan geen kwaad, en het is niet nodig het lot van de hele planeet aan een potje mayo te verbinden. Sommige dingen zijn te groot voor ons kleine mensen.

De planeet is trouwens sowieso ten dode opgeschreven. Ik verzin dat niet zelf, Trouw meldde het eerder deze maand in de rubriek ‘Goedemorgen’, hiernaast. De zon is over ongeveer tien miljard jaar opgebrand en zal dan met een ‘lichtshow’ aan haar einde komen. Maar geen mens zal die show zien, want het wordt zo heet dat niets overblijft van het leven op aarde. Daar zit je dan met je zonnepanelen. 

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de 'keiharde nuance' en het 'onverbiddelijke enerzijds-anderzijds' preekt. Eerdere afleveringen vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden