Column

Het is me te benauwd, zo’n partij op basis van niet-politieke groepskenmerken

Beeld Trouw

Voor de ingang van de Maranathakerk stond een vrouw met een hoofddoekje, vlak naast het bord dat vermeldde dat hier het stemlokaal was. 

Ze was in het gezelschap van een man die een sigaret rookte. Toen ik naar binnen stapte, volgden ze mij, zodat we samen de liturgie van de lokale democratie konden gaan vieren. Elke schakel in het proces werd met een zekere eerbied begeleid; men nam dit ernstig, dat was duidelijk.

De stempas voor het referendum was ik vergeten, en dat kwam goed uit, want eigenlijk voel ik helemaal niet voor referenda en ook ontbrak het me aan een lekker stevige mening over de ‘Sleepwet’. Voor de gemeenteraad daarentegen wist ik meteen wie ik moest hebben, dat was makkelijk. Maar vervolgens moest ik ook nog stemmen voor de wijkraad en ik had geen idee wie de kandidaten waren en waar ze voor stonden. Twee van de acht – zeven mannen, één vrouw – noemden de partij waar ze bij hoorden, dat was het enige houvast. En dan moest ik kiezen tussen Nida en PvdA.

Jeugdtrauma

Best mogelijk dat de Nida-man de betere ideeën had, maar ik gaf toch de voorkeur aan de PvdA’er. Gewoon omdat ik niet verzuild wil stemmen. Het is me te benauwd, zo’n partij op basis van niet-politieke groepskenmerken, welke dan ook. 

Om die reden stem ik ook niet op de ChristenUnie, al kan ik me vaak wel in haar standpunten vinden. Vaak ook niet, trouwens. Maar het gaat mij erom dat ik me niet via een politieke partij wil uitspreken over een geloof, laat staan over een etniciteit. Bovendien maken de bastions van christen-, Turk- of moslim-zijn op mij de indruk van gevangenissen. Hier speelt een jeugdtraumaatje, dat geef ik toe. En ik geef ook toe dat wat mij een gevangenis lijkt, voor iemand anders een veilige haven kan zijn.

Eigen zuil

De geschiedenis van de Nederlandse verzuiling bewijst dat eigen organisaties niet alleen handig zijn om de gelederen gesloten te houden, maar dat ze ook de emancipatie kunnen bevorderen, zowel binnen de groep als voor de groep als geheel. In de zuil kan talent zich ontplooien en via de zuil kunnen groepen zich in de samenleving laten gelden; vooral voor minderheden zijn dat geen onbelangrijke voordelen. Temeer als de dominante meerderheid luidkeels laat blijken niet gediend te zijn van afwijkende types – zie hoe de protestanten vroeger de katholieken eronder probeerden te houden.

Twee illustraties uit het heden. De Amsterdamse lijsttrekker van Denk, Mourad Taimounti, was ooit deelraadslid voor het CDA. Toen was er voor een moslim als hij ruimte bij de christen-democraten, nu wordt hem door zijn oud-partijgenoten voorgehouden dat de Nederlands-christelijke cultuur ‘superieur’ is. Taimounti vertrok toen het CDA in 2010 koos voor samenwerking met de PVV; geef hem eens ongelijk. Tweede voorbeeld, van de verkiezingsavond deze week. Bij het VVD-feestje komen de uitslagen binnen: Sylvana Simons, van Bij1, krijgt een zetel. “Mooi”, zegt de ene VVD’er tegen de andere. “Weer een uitkering minder.”

Zo jagen wij mensen vanzelf hun eigen zuil in.

Lees meer columns van Stevo Akkerman.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden