Schrijverscolumn

Het is eigenlijk wel frappant dat schrijfster Franca Treur zo omringd is met literatuurmijders

Franca Treur voor L&G - olivia Ettema Beeld Olivia Ettema

En hoe zie jij de komende tijd voor je, vraagt de broer van mijn vriend. Ik weet inmiddels wat hij met die vraag bedoelt. Wat hij eigenlijk zegt is: ga jij de tweede helft van je leven ook besteden aan iets wat op sterven na dood is, de literatuur?

Zelf zit hij in de game-industrie, en hij vermoedt met regelmaat hardop dat er best vraag is naar goed geschreven, diepzinnige games. Niet heel veel vraag, maar nog altijd meer dan naar boeken. Zelf maakt hij een game over de Tweede Wereldoorlog, wat vreselijk veel werk is, want alles moet kloppen met de historische werkelijkheid en het spel mag op geen enkel besturingssysteem vastlopen, ook niet op systemen van de toekomst. Maar als het af is, is hij multimiljonair. Dat wenst hij mij ook toe, supersympathiek, al zit het er niet in dat de miljoenen me via de game-industrie gaan bereiken. Ik heb zover ik weet nog nooit een hele computergame gespeeld. Wel ben ik gevoelig voor het argument ‘meegaan met de tijd’. Niemand voert graag een achterhoedegevecht.

Maar dan denk ik aan de fietstocht naar mijn schrijfhuisje, al die dingen die ik onderweg zag. Zoals het schaap dat door haar voorste knieën zakte om haar kop op een liggend lammetje te leggen. Meerkoeten die voedsel deelden met hun jonkies. Games met natuurobservaties, is daar vraag naar?

Een vriendin van me weet zeker van niet. Games, dat is oorlog en avontuur. Zij heeft trouwens ook nog nooit een boek van me gelezen, zoals de meeste mensen in mijn directe omgeving. Ik denk aan mijn Amerikaanse vrienden die graag en veel met schrijvers omgaan, en hen soms zelfs financieel ondersteunen, maar boeken lezen, ho maar. Het is eigenlijk wel frappant dat ik zo omringd ben met literatuurmijders.

Karweitjes

Dat is omdat je zelf een ambivalente houding hebt tegenover de ledigheid die bij het schrijverschap hoort, zegt mijn vriend. We staan een schuurtje te schilderen op de tuin. Ik vol overgave, hij met tegenzin. Hij is het er niet mee eens dat het schilderwerk vandaag af moet. Waarom ga je er volgend weekend niet mee verder? Maar volgende week is de heg aan de beurt. Ziet hij dan niet dat die al helemaal uit zijn voegen barst?

Mijn vriend ziet het helemaal anders. Volgens hem ben ik steeds karweitjes aan het zoeken om bezig te blijven. Huh? Ik ben helemaal niet aan het zoeken, zeg ik. Een tuin kómt met werk. Het werk is er, ongeacht mijn ijverige inborst. Maar het is wel een beetje waar dat ik daden nodig heb om een goed gevoel over mezelf te krijgen. En dat ik via daden mijn liefde uitdruk, zoals iets koken wat hij lekker vindt.

Wat zou het mooi zijn als je bestaan op zichzelf reden genoeg is voor een lekker gevoel. En je aanwezigheid genoeg om iemands liefde op te wekken, niet het feit dat je allerlei dingen dóet. Maar zo zit ik niet in elkaar. Een schrijfdag met weinig resultaat is genoeg om me miserabel te doen voelen. Als ik geen kopje koffie heb geschonken, voel ik me schuldig. Een gesnoeide heg, een geschilderd schuurtje dat staat te blinken in de zon, het zal wel weer mijn protestantse opvoeding zijn, maar het doet voor mij meer dan het spelen of zelfs het winnen van een game.

En het lezen van een boek? Tja. Iets daar tussenin, denk ik.

Franca Treur schrijft met Gerbrand Bakker om beurten een column over lezen, schrijven en het literaire leven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden