Column

Het is de loop der dingen, samenlevingen veranderen en steden veranderen mee

Beeld Trouw

Toch een beetje vreemd, onderdeel te zijn van een sociaal-geografische ontwikkeling waar je zelf zo je twijfels over hebt. Je denkt dat je gewoon een fijn appartement hebt gevonden in een oudere wijk van een groeiende stad en dan blijk je te behoren tot de plaag van hoger opgeleiden die de steden overwoekert. 

Twee weken geleden had ik hier mijn eerste straatbarbecue en ja, daar waren ze: twee architecten, een consultant, iemand uit de kunsten, een onderwijzeres, een Brits-Russisch stel dat elkaar had ontmoet via de China-studies. Het was dat zich nog een gepensioneerde hoofdwerktuigkundige uit de scheepvaart meldde, anders waren we allemaal witte wijn nippende types geweest en dat terwijl nergens een grachtengordel te bekennen was.

Vroeger woonden hier grote gezinnen, er is nog een mevrouw van 84 die hier vijf kinderen heeft grootgebracht, terwijl wij menen te weten dat deze woningen maximaal vier mensen kunnen bergen; de meeste huishoudens zijn kleiner. Het is de loop der dingen, samenlevingen veranderen en steden veranderen mee. Ik vind dat altijd intrigerend om te zien, maar wat voor de een intrigerend is, is voor de ander misschien wel een verschrikking. “Je ziet in de cijfers wel terug waarom mensen klagen over gentrificatie van de stad”, zei onderzoeker Léon Groenemeijer maandag op de Trouw-voorpagina.

Boven dat stuk stond dat de Nederlandse steden ‘drukker, slimmer en rijker’ worden, en hoewel ik vermoed dat veel voorsteden rijker zijn dan de steden zelf, zie ik natuurlijk ook dat er sprake is van verdringing. De lagere inkomensgroepen worden naar de randen van de stad gedrukt. Een logisch gevolg van het idee dat ook huisvesting vooral een markt is, de woningmarkt. Of die economische manier van denken de stad altijd ten goede komt, lijkt me echter de vraag. In mijn oude wijk bijvoorbeeld, in Rotterdam-Zuid, wordt een buurt zo schitterend verbeterd dat er voor de huidige bewoners geen plaats meer is.

Rechtszaken

Nu was deze Tweebosbuurt behoorlijk aftands, dus ik begrijp waarom gemeentebestuur en woningcorporatie Vestia hebben besloten tot hard ingrijpen. De 535 sociale huurwoningen gaan bijna allemaal tegen de vlakte, er komen 374 nieuwe woningen voor in de plaats, grotendeels koop. De huidige bewoners krijgen elders woonruimte aangeboden. Maar zijn zij dankbaar? Welnee, meer dan de helft weigert te vertrekken, en Vestia meldde vorige week rechtszaken tegen deze mensen te beginnen om ze weg te krijgen. Achter de verwaarloosde gevels gaat een multiculturele mini-stad schuil die zich niet zomaar laat afbreken. De Rotterdamse editie van het AD tekent er prachtige verhalen op, maar bitter zijn die wel. Hoe moet het met de weduwe Yildirim als zij en haar kinderen en buren worden verspreid over verschillende deelgemeenten? “Alles gaat kapot.”

We noemen het vooruitgang, en het gaat overal zo. Maar met excuus voor de vergelijking, was er echt geen alternatief voor de methode die in de Vietnam-oorlog bekend kwam te staan als ‘we moesten het dorp vernietigen om het te redden’?

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt.

Lees ook:

Nederlandse steden worden drukker, slimmer, rijker - dus ook exclusiever

Wonen in de tien grootste steden van Nederland is in de toekomst niet meer door iedereen te betalen. Hogeropgeleiden en expats verdringen de lageropgeleiden en minima

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden