COLUMN

Het is aan ons hoe we naar Van Marwijk kijken

Beeld Maartje Geels

Bert van Marwijk, dezelfde die met Feyenoord in 2002 de Uefa Cup won en met Oranje in 2010 de WK-finale bereikte, plaatste zich deze week met Saudi-Arabië voor het WK, een land dat in 2006 voor het laatst op dat toernooi speelde. In de rust van het beslissende kwalificatieduel met Japan paste hij een wissel toe. Hij ging zonder vaste centrumspits spelen.

Nee, het is geen koosjer land, Saudi-Arabië. U en ik zouden er niet gaan werken, denken we of weten we misschien wel zeker, al zullen we natuurlijk nooit in de positie komen of de miskenning kunnen voelen van een voetbaltrainer die ondanks successen dicht bij huis niet meer aan de bak komt en een vorstelijke aanbieding uit den vreemde krijgt.

Vertegenwoordiger van het regime

We verhandelden vorig jaar voor vier miljard euro met Saudi-Arabië, grofweg evenveel als met een ook niet prettig land als Israël. Onze koning, die eerder een pils met Poetin vatte, ging er op bezoek. Mag een voetbaltrainer daarop wijzen? Nee, luidt de kritiek. Hij is als hoogste trainer van het land óók een officiële vertegenwoordiger van het regime.

Is dat werkelijk zo? De Nederlandse politiek verrechtst, de grootste partijen praten uit angst voor zieltjesverlies populisten na. De voorman van een in naam christelijke partij zegt dat de immigratie uit Afrika het evenwicht in Europa verstoort, en in één moeite door dat de Nederlandse cultuur, traditie en normen niet mogen verwateren. Bij de twee grootste partijen in ons aanstaande kabinet was de klimaatparagraaf een vodje in hun verkiezingsprogramma.

Vergelijkbaar met de misstanden in Saudi-Arabië? Nee, niet één op één natuurlijk, maar wees eerlijk: zijn wij in al onze vrijheid wat wij met ons vingertje van de dominee zouden moeten zijn? Is het CDA dat, met woorden die vloeken met de Bijbelse gastvrijheid voor de vreemdeling en de confessionele verplichting tot goed rentmeesterschap?

We kunnen Dick Advocaat al veel aanrekenen: dat hij de kwaliteit van onze voetballers finaal verkeerd heeft ingeschat en dat hij op de bank niet erg bij de les is. Maar we kunnen hem toch niet in de schoenen schuiven dat hij over de grens de uitdrager is van de in een bepaald opzicht ook enge strategie van Buma?

Ogenschijnlijk simplisme

Bert van Marwijk ging, toen het erop aankwam, zonder vaste centrumspits spelen. Advocaat stelt er altijd maar eentje op, zoals zijn voorgangers dat ook deden, in de mal van het Nederlandse voetbaldenken. Van Marwijk valt als groot fan van Johan Cruijff ook graag aan, maar nooit onvoorwaardelijk, niet volgens de strakste lijnen, en als het even kan met een vangnet, zoals op het WK 2010 met zijn stevige blok op het middenveld.

Van Marwijk is geen ziener, maar hij heeft het voetbal altijd benaderd als wat het is: een spel, van twee ploegen. Juist in dat ogenschijnlijke simplisme schuilt een kardinaal verschil met vele landgenoten: Van Marwijk keek ook naar de tegenstander, besefte dat die soms beter kon zijn, vroeg zich af wat dan te doen.

Misschien is hij er wel niet bij op het WK. Zoiets weet je daar nooit. Er moet nog over worden onderhandeld. Van Marwijk was er al niet vaak, alleen rond de interlands, en deze week was hij weer snel thuis, in het vertrouwde Limburg. Dat zou een sjeik als een gebrek aan betrokkenheid bij zijn goede land kunnen uitleggen.

Het zou onverlet laten dat Van Marwijk een knappe prestatie heeft geleverd, niet zijn eerste. Het is aan ons hoe we ernaar kijken. Hem nadragen dat hij, een voetbaltrainer, ze daar niet even heeft verteld dat niets er pluis is. Of inzien dat hij ons op zijn vakterrein (weer) een les leerde.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden