Beeld Trouw

ColumnSylvain Ephimenco

Het huis van het geloof als omhulsel voor dood en verderf

Het liefst stap ik in een kerk als er geen dienst is of deze leeg is. Niet uit misantropie maar omdat stilte en halfduister zich beter verhouden tot bezinning en vreedzame gedachten. De lege kerk als eiland van kalmte en rust terwijl buiten de oceaan van alledaagsheid gromt, kolkt en woelt. En dan is er de verbeelding. De kracht van de geest, om het eeuwenoude gefluister van de gelovigen en hun geschuif op de eikenbanken, weer tot leven te brengen. Alsof de ontelbare psalmen en gebeden die hier in de loop van vele jaren werden uitgesproken en gezongen, bewaard zijn gebleven, als gebeiteld in de muren.

Het is moeilijk voor te stellen dat in een dergelijke ruimte de razernij en het tumult kunnen inbreken en levens zomaar verwoesten. Dat een mes plots het bloed laat vloeien en kogels tientallen lijven van gelovigen kunnen doorboren. In de rust van mijn tot stilstand gekomen toetsenbord, is dit een storende gedachte: het huis van het geloof en de hoop als omhulsel voor dood en verderf. Toch is dit wat helaas geschiedt.

Op 15 maart 2019 bijvoorbeeld toen de Nieuw-Zeelandse fascist Brenton Tarrant twee moskeeën in Christchurch betrad en zijn wapens liet spreken. Het angstaanjagende aantal slachtoffers, 51 gelovigen die voor een vreedzaam gebed bijeen waren, doet bijna kokhalzen. Amper 7 maanden later was het de vrede in een synagoge in het Duitse Halle die door haat werd verstoord. Neonazi Stephan B. had hetzelfde aantal slachtoffers als in Christchurch willen maken. Er zaten toen 52 joodse gelovigen in de synagoge. Het lukte de aanvaller niet de deur te forceren en hij koelde zijn wrok op twee onschuldigen buiten de muren van de joodse tempel.

Kerken in Frankrijk zijn doelwit van systemisch moslimterrorisme

En nu is er de basiliek Notre-Dame in Nice. Twee gelovigen en de koster vielen donderdag onder de slagen van moslimterrorist Brahim A. De haat en de razernij zijn in deze drie gevallen identiek. De pijn en het leed ook. Maar niet alles is vergelijkbaar. Allereerst zijn kerken in Frankrijk doelwit van systemisch moslimterrorisme. In 2016 vielen terroristen een kerk in Saint-Etienne-de-Rouvray binnen tijdens de dienst en keelden de bejaarde priester. Twee maanden later probeerde IS-vrouwen een autobom voor de Parijse Notre-Dame tevergeefs te laten ontploffen. Een jaar eerder was het de zwaar bewapend Sid Ahmed Ghlam die in naam van Allah klaar was om een kerk met 300 gelovigen aan te vallen in Villejuif. De aanslag mislukte.

En dan is er ook de context die verschilt. Overal in de moslimwereld vloeit dagelijks de haat tegen de Franse president en zijn land. Oud-premier van Maleisië Mahathir Mohamad tweette na Nice: ‘Moslims hebben het recht om boos te zijn en miljoenen Fransen te vermoorden voor alle slachtpartijen in het verleden.’

En gisteren werd bekend dat de Franse justitie 172 aanklachten voorbereidt tegen moslims die na de onthoofding van leraar Paty dit geweld hebben verheerlijkt. Gelukkig kunnen de fascisten uit Christchurch en Halle niet op een dergelijke achterban leunen.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden