Column Sylvain Ephimenco

Het ‘hilarisch hoogtepunt of dieptepunt’ van de asiel­saga

Nooit gedacht dat mijn gevoel voor rechtsorde ooit door een gele touringcar zou worden geschokt. Die touringcar kwam uit Moldavië en arriveerde afgelopen week in Nederland. Uit de bus liepen de 65 inzittenden nog 500 meter naar het aanmeldcentrum van Ter Apel. Deze eigenaardige ‘toeristen’ waren in feite asielzoekers die weinig tot geen kans maken op een verblijfsstatus. Toch zullen ze de schaarse plekken in de overvolle asielcentra ten onrechte gaan bezetten en wegens de verlamming die de Nederlandse asielprocedures kenmerkt, nog jaren hier verblijven. En als de bureaucratie een handje helpt, zullen sommigen onder hen misschien door een volgend ‘kinderpardon’ worden gered.

Dit jaar zullen tussen de 900 en 1000 Moldaviërs het asielrecht misbruiken, wat drie keer zoveel is als twee jaar geleden. Daarmee zijn Moldaviërs momenteel na Syriërs de grootste groep asielzoekers in Nederland. Nu mag je natuurlijk best meelij hebben met deze mensen, die armoede en werkloosheid in hun land ontvluchten. Moldavië staat met 7700 dollar als inkomen per hoofd op de 130ste plaats in de armoedeklassering van Global Finance Magazine. Maar als je vindt dat armoede in de wereld ook een sleutel mag zijn om de deuren van uitpuilende Nederlandse asielcentra te openen, mogen ook touringcars uit de 61 nog armere landen (Burundi als armste met 727 dollar) Ter Apel aandoen.

Hoogte- dan wel dieptepunt van de asielsaga

In een opiniebijdrage op de site van de Volkskrant noemde historicus Willem Melching de komst van de Moldavische touringcar het ‘hilarisch hoogtepunt of zo men wil dieptepunt’ van de asiel­saga. De historicus noteerde verder: ‘Het CBS telde in 2018 bijna 27 duizend asielzoekers. Wanneer we daar een ‘nareizende’ partner en wat nakomelingen bij optellen, is elk cohort asielzoekers goed voor minstens 100 duizend nieuwe Nederlanders. Let wel: dit is naast de andere vormen van migratie. En dat terwijl Nederland niet eens in staat is zijn burgers behoorlijk te huisvesten.’

Subversieve en gewaagde woorden die je een slechte reputatie kunnen bezorgen. Het antwoord hierop, dat sommigen met graagte bezigen, is dat we met handen en voeten gebonden zijn aan het Vluchtelingenverdrag uit 1951. Dat werd tijdens de Koude Oorlog getekend, toen geopolitiek min of meer overzichtelijk was en van klimaatverandering nog geen sprake was. De aarde telde toen 2,5 miljard bewoners, nu is dat 7,5 miljard. In 2015 schreef Paul Hekkens, econoom en cultureel antropoloog, dat het verdrag uit 1951 zich richt op het verleden en niet op de toekomst. Het werd opgesteld om in het reine te komen met de nasleep van WOII. Hij betreurde dat dit soort verdragen zich onttrekt aan democratische controle en ‘onaantastbaar’ zijn. Volgens hem is het “bij lange na niet op zijn taak berekend: het werkt als een haakje op de deur dat indringers van buitenaf kunnen openen”. Daar mag je Moldavische busreizigers voortaan ook onder rangschikken. En de hamvraag is: Hoelang nog zal dit Vluchtelingenverdrag standhouden?

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden