Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het heeft geen zin om dingen te verzwijgen. Dat maakt alles erger.

Opinie

Elke Geurts

© Maartje Geels
Column

Schrijfster Elke Geurts beziet elke week haar leven. In november verscheen haar roman ‘Ik nog wel van jou’.

Op het moment dat u dit leest, ben ik in Kenia om een vriendin te bezoeken.

Lees verder na de advertentie

Na Kenia begint het werk weer. In de voorbije anderhalf jaar was ik het gelukkigst als ik aan het lesgeven was. Eenmaal bezig met de teksten van studenten, vergat ik mijn eigen leven. In het begin verwachtte ik ‘de andere vrouw’ overal tegen te komen - in de supermarkt, op het schoolplein - maar nooit had ik kunnen bevroeden dat ze al die tijd al op mijn werk rondliep. Toen ik nog niet eens van haar bestaan wist, bespiedde zij mij waarschijnlijk al op borrels, kwam ze mij tegen in de wandelgangen, hoorde ze in de kantine andere studenten praten over mijn lessen.

Glimlachte ze terug? Misschien was ze totaal niet in mij geïnteresseerd

Al die tijd wist ze dingen van mij die niemand anders wist. Ze moet gezien hebben hoe ik soms in de pauze snel een sigaret opstak. Misschien passeerden wij elkaar op de trap? Misschien heb ik haar glimlachend aangekeken en boog zij snel haar hoofd. Glimlachte ze terug? Misschien ook was ze totaal niet in mij geïnteresseerd.

Tegelijkertijd

Het kan heel goed zijn dat wij tegelijkertijd het gebouw verlieten, en in dezelfde tram plaatsnamen. Zij op weg naar ex, en ik naar ons oude huis waar mijn moeder op onze meisjes paste. Mijn fantasie gaat met me op de loop.

Het is ook een prachtig literair gegeven. Als ik haar docent ben, zal ik haar aanraden het te gebruiken. Ik zal haar zeggen dat ze het vanuit het ik-perspectief moet schrijven. “Zoek het dicht bij jezelf”, zeg ik. “Het drama van dit verhaal ligt bij jou, niet bij die docente.”

Ook mijn drama

Maar dat is nu niet meer zo. Het is ook mijn drama geworden. Ik zal nooit meer op school rondlopen zonder om me heen te kijken. Op borrels zal ik niet meer zo nietsvermoedend bij studenten uit haar klas neerploffen. De andere vrouw is mijn zaak helemaal niet. Ik heb niets met hun relatie te maken. Tot ze ooit officieel aan me voorgesteld zou worden, was ze uit mijn systeem verdwenen. Dacht ik.

We zullen elkaar nu vanzelf tegenkomen. We kunnen het vast goed met elkaar vinden. We delen tenslotte dezelfde passie. Misschien kunnen we hier straks samen om lachen?

Wat ik hiermee weer wil benadrukken: Mensen, wees eerlijk. Het heeft geen zin om dingen te verzwijgen. Dat maakt alles erger. Voor de literatuur is het juist vaak wel weer goed.

Lees hier meer columns van Elke Geurts. 

Deel dit artikel

Glimlachte ze terug? Misschien was ze totaal niet in mij geïnteresseerd