Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het gelijk van de woedende Fleur Agema

Opinie

Lex Oomkes

© Maartje Geels
column

Altijd boos zijn, om niet te zeggen woedend. De frustraties de vrije loop laten, hevig verontwaardigd zijn. In de politiek is het raadzaam deze instrumenten niet voortdurend in te zetten. Op het juiste moment ingezet, is het garantie voor aandacht.

Aan Fleur Agema, de woordvoerder zorg van de PVV, is deze raad niet besteed. Agema verkeert in een ­permanente staat van woede. Helaas, want haar strijd voor goede zorg verdient waardering. Hoezeer Agema zich ook uitsluitend concentreert op de problemen en ­afwezig is als het gaat om oplossingen.

Lees verder na de advertentie

Vorige week dinsdag verdiende het PVV-Kamerlid echter sympathie. Ze vocht tegen de arrogantie van de regeringspartijen VVD en CDA, maar kreeg zoals te ­verwachten viel geen poot aan de grond. Inderdaad, om een krachtige aanval van gal van te krijgen.

Het politieke debat over de inrichting en de kosten van de ge­zond­heids­zorg zit muurvast

Op het congres van zijn partij veegt CDA-fractieleider Sybrand van Haersma Buma de vloer aan met het ‘doorgeschoten liberalisme’ in de ziekenhuiszorg en legt hij de volledige schuld bij een VVD-minister. Drie dagen later geeft zijn partij niet thuis als er om een­ ­Kamerdebat over het onderwerp wordt gevraagd. Bij de VVD zullen ze het wel laten een eigen minister te bekritiseren (waarom ­eigenlijk als er antwoord moet komen op de vraag of hem wat te verwijten valt?), maar worden buiten de Kamer ook dikke tranen verspild over het faillissement van een aantal ziekenhuizen. Dat Agema hierdoor over de rooie raakte, valt te prijzen.

Het politieke debat over de inrichting en de kosten van de gezondheidszorg zit muurvast. Ruim dertig jaar wordt er nu met het probleem geworsteld, vele oplossingen zijn geprobeerd, de problematiek blijft echter min of meer dezelfde. De politiek zit links en rechts in zijn maag met de mogelijkheid dat een ziekenhuis ­failliet kan gaan, maar laat vooral onbenoemd dat het de uiterste consequentie is van het door de politiek zelf ontworpen stelsel.

Aan het fundamentele probleem van de gezondheidszorg – de alsmaar stijgende kosten – wordt al tientallen jaren gewerkt, maar door de niet-beïnvloedbare oorzaken van die stijging blijft het dweilen met de kraan open.

Volgend jaar gaat er 71 miljard euro om in de zorg, 5 miljard meer dan dit jaar. Volgens een scenariostudie van het ministerie zal in 2040 in de zorg 174 miljard worden omgezet, 16,4 procent van de totale omvang van de  economie, een kwart van alle collectieve uitgaven. De zorg brengt andere collectieve taken meer en meer in de knel.

Op de centen letten

Nieuwe stelsels brachten niet of nauwelijks soelaas. Ironisch genoeg zijn de uitgaven voor het eerst onder het vorige kabinet min of meer in de hand gehouden door, heel eenvoudig, afspraken te maken het rustig aan te doen met uitgaven in de zorg. Je kunt ingewikkelde stelseldiscussies voeren, maar wat pas echt helpt, is een ­afspraak met de dokter dat hij een beetje op de centen let.

Echt duurzame oplossingen voor het politieke ­probleem dat zorguitgaven andere overheidstaken uit de ­begroting drukken zijn er nog immer niet. De mede­verantwoordelijkheid voor niet-wenselijke dingen als een ziekenhuisfaillissement ontkennen, helpt dan niet om over oplossingen te debatteren, laat staan een ­oplossing te vinden.

Agema oogst sympathie voor haar niet-aflatende ijver zaken die fout gaan in de zorg aan de kaak te ­stellen. Dat ze geen oplossing heeft, mag in Den Haag bekend zijn, haar klacht negeren en buiten de Kamer een ander geluid laten horen dan in de Kamer, doet de sympathie slechts groeien.

Lex Oomkes is senior politiek redacteur bij Trouw, en schrijft wekelijks een column.

Deel dit artikel

Het politieke debat over de inrichting en de kosten van de ge­zond­heids­zorg zit muurvast