Koers houdenTrea van Vliet

Het enige wat ik voor mijn vader kan doen: aardbeien achterlaten bij het hek

Hoe ga je om met een bejaarde vader die psychiatrisch patiënt is, die nog rijk denkt te worden door boten te bouwen en nu in lockdown zit?

Het enige wat ik nu kan doen voor mijn vader, is aardbeien kopen en die voor hem afleveren in de bak bij het hek dat voor de instelling is geplaatst. Ik hoor daarover terug dat mijn vader, op die spaarzame momenten dat hij ‘bij’ is, die aardbeien in één keer allemaal opeet.

Al weken gaat hij heen en weer tussen doodsbang zijn, hallucineren of dagenlang uitgeput op bed liggen, in zo’n diepe slaap dat we soms bang zijn dat hij niet meer wakker wordt. En het enige wat mij nu troost, is dat zijn begeleiders zulke lieverds zijn. Ze blijven ’s avonds bij zijn bed zitten als hij te bang is om alleen in zijn slaapkamer te zijn.

“Je vader bleef maar zeggen dat hij er ‘alles aan gedaan had’. Ik wist niet wat of waaraan, maar antwoordde steeds maar dat dat mooi was, dat hij niet meer kon doen dan dat”, vertelt de één. Een ander vertelt me dat ze zich zorgen maakt over de enorme hoeveelheden medicijnen die mijn vader nu krijgt: “Hij zit aan het plafond. Wat moeten we hem nu nog geven als hij bang is?”

En ik kom erachter dat mijn vader een favoriete begeleidster heeft bij wie hij altijd twee kokindjes in haar vestzak stopt. “Of paaseitjes of griotjes, wat hij maar heeft. Altijd twee. Dan denk ik ‘wat voel ik toch?’ en dan staat je vader achter me snoepjes in mijn vest te stoppen”, vertelt ze me.

Hoezo een lijn trekken?

Stuk voor stuk begrijpen ze hoe moeilijk het is dat ik niet naar mijn vader mag. Maar als ze me gaan uitleggen dat het echt beter is zo, word ik woest. Hoezo beter zo, bits ik dan, jij loopt daar toch ook?

Het antwoord dat zij zich strikt aan de maatregelen houden maakt me nog bozer, want dat blijkt neer te komen op handen goed wassen en thuisblijven bij klachten. Dat kan ik ook. Ze zeggen ook rustig dat er érgens een lijn getrokken moet worden. En dat men zo het risico beperkt.

Maar deze mensen beginnen nieuwe relaties, in de lockdown. Gaan met hun oude vader mee ­shoppen ‘omdat die het allemaal niet snapt en er toch íemand met hem mee moet’. Sporten met hun kinderen, kopen plantjes bij de Intratuin, allemaal in de lockdown. En daarna komen die lieverds bij mijn vader, die opgesloten zit en zijn dochter niet kan zien. Een kapper is mijn ­vaders haar zelfs komen knippen!

Dus hoezo, risico beperken, en hoezo, een lijn trekken? Als ik dit naar voren breng, op welk niveau dan ook, krijg ik geen antwoord. En laten we wel zijn, dat is omdat hier geen goed antwoord op bestaat.

En ik, ik ga maar weer aardbeien halen.

Journalist en schrijfster Trea van Vliet schrijft op deze plek over haar vader, die verblijft in een woonvorm voor psychiatrisch patiënten in Zeeland.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden