Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het doet iets met je, het besef dat je huis elke dag meer waard wordt

Opinie

Marjolijn van Heemstra

Marjolijn van Heemstra. © Jörgen Caris
Column

Het huis van de buurvrouw staat te koop. Vorige week reed ze haar laatste bus met spullen weg. Ze moest. 

De woningbouw had een berekening gemaakt en ze bleek te veel vierkante meters te hebben voor het eenpersoonshuishouden dat ze is. Wekenlang sleepte ze haar bezittingen naar beneden.

Lees verder na de advertentie

Het vertrek maakte haar weemoedig. Ze zou het hier missen, zei ze, vooral het uitzicht op het plein. Ze wees naar de erker en zuchtte. Zo veel jaren heb ik daar gezeten.

Kopen was geen optie.

Nooit heb ik iemand zo langzaam zien verhuizen, gordijntje voor gordijntje tot alleen maar kale meters overbleven. Nu hangt er een te koop-bord op het raam. Online is de woning nog nergens te vinden, hij moet eerst getaxeerd en op het plein wordt druk gespeculeerd over de prijs. Aan de andere kant van de brug wordt er inmiddels 5000 euro per vierkante meter betaald.

Wij, de kopers op dit plein, leven op als het over de huizenmarkt gaat. Het doet iets met je, het besef dat je huis elke dag iets meer waard wordt. Je gaat anders naar de kamers kijken, voortdurend op zoek naar extra meters, een uitbouw, een aanbouw. Als we bij elkaar op de koffie komen, kijken we rond met een gretige blik. We tikken tegen muren en bestuderen het plafond. Hoeveel ruimte zit daar nog boven of onder of achter, vragen we elkaar. En als we ruimte zeggen bedoelen we geld.

Mijn huis wordt duurder, en ik inhaliger

Als we bij elkaar op de koffie komen, kijken we rond met een gretige blik

Soms wilde ik dat ik een huurder was, tijdelijk aanwezig op een plek die mij niets hoeft op te leveren, waar een vloer gewoon een vloer is en geen zorgvuldig opgemeten woonoppervlak. Maar dat is soms. Meestal maakt de stijgende waarde van mijn huis mij ronduit inhalig. Ik las dat er vorig jaar voor een half miljard euro aan niet bestaande vierkante meters is verkocht in onze stad. Dat zijn straten vol niet-bestaande panden, uit hebzucht opgetrokken. En ik roep ‘oe’ en ‘aa’ en ‘oh wat slecht’, maar ik weet precies waar het vandaan komt, dat vlammetje dat oh zo makkelijk oplaait.

Vanaf het raam in onze erker kan ik naar binnen kijken in het huis dat van mijn buurvrouw was. Het is volledig gestript. Straks, als het online gaat, komen er kijkers op de muren kloppen, straks wordt elke centimeter in euro’s vertaald. Maar nu is het leeg en voor even waardeloos. Alleen maar ruimte die herinnert aan een vrouw die jarenlang de kamers vulde en toen haar spullen pakte en verdween.

Schrijfster en theatermaakster Marjolijn van Heemstra denkt na over geld en wat van waarde is. Andere columns leest u hier.

Deel dit artikel

Als we bij elkaar op de koffie komen, kijken we rond met een gretige blik