column

Het destructieve effect van religieus fanatisme

Sylvain Ephimenco Beeld Trouw

De Belgische regisseurs Jean-Pierre en Luc Dardenne hebben met hun films ‘Rosetta’ (1999) en ‘L’Enfant’ (2005) al twee keer de Gouden Palm gewonnen. Deze week strijden ze opnieuw in Cannes om de hoogste prijs. 

Hun laatste film ‘Le jeune Ahmed’ overschrijdt dit keer het kader van hun sociale en economische preoccupaties, om religieuze intolerantie en fanatisme aan de kaak te stellen.

Ahmed is een Belgische moslim van dertien jaar, die al ­geradicaliseerd is als de film begint. Onder invloed van ‘haatimam’ Youssef vat hij het plan op om zijn lerares Madame Ines te vermoorden. Zij is, benadrukt de imam, een afvallige die met een Jood is getrouwd. Het onderwerp is vanzelfsprekend explosief, zeker na de door moslims gepleegde aanslagen van 2016 in Brussel (32 doden, 340 gewonden). De gebroeders zeggen dat ze ‘de religieuze indoctrinatie serieus wilden nemen’ door ‘de sociale en economische oorzaken te neutraliseren’.

We hebben het nu dus zuiver over het destructieve effect van religieus fanatisme. Dagblad Le Figaro, dat de regisseurs dinsdag interviewde, noteerde: ‘De film is een verhelderende waarschuwing voor de ernst van een toestand, waarvan Europa het gevaar lijkt te onderschatten’.

AIVD

Zou dit ook de bedoeling zijn geweest van de AIVD, die op dezelfde dag het rapport ‘Doelwitten in beeld’ publiceerde? Dat is een evaluatie van alle aanslagen, (112 in totaal) die door moslimterroristen in westerse landen zijn gepleegd in de afgelopen vijftien jaar. Er staan veel percentages en gelikte grafieken in die 24 bladzijden, maar het leed dat religieuze massamoordenaars bij door hen gehate ‘ongelovigen’ hebben veroorzaakt, kun je niet kwantificeren. Misschien ook doordat slachtoffers in aantal niet specifiek in het onderzoek zijn meegenomen. 

Wie wat rekenwerk niet schuwt, kan met de chronologische tijdlijn van de AIVD, waarin alle aanslagen zijn opgenomen, aan de slag. Van die 112 islamitische aanslagen blijken er 81 in Europa te zijn gepleegd tussen 2004 en 2018. De moslimaanslag in Utrecht (maart 2019) met vier doden valt erbuiten. Van Parijs (meeste slachtoffers) tot de trein- en metroaanslagen in Madrid en Londen of (vracht)autoaanslagen van Nice, Berlijn, Londen of Barcelona en tal van anderen, de opsomming doet je hoofd duizelen. Ik telde 497 doden en 3660 gewonden.

Moslimhaat

Eergisteren las ik op Opinie de bijdrage van Abdelhamid Bouzzit en Saaid Fenzar die geforceerd probeerden antisemitisme en ‘moslimhaat’ met elkaar te verbinden. Ik had het stuk serieus kunnen nemen, als op zijn minst aan die 81 moslimaanslagen in Europa met bijna 500 doden en 3660 gewonden was gerefereerd. Want in deze context heeft het woord ‘moslimhaat’ een totaal andere betekenis. Maar al die slachtoffers van radicale moslims die niet vies zijn van antisemitisme en zich op Koran, Profeet en islam beroepen, kregen van de auteurs geen woord. Ook niet die vier doden en twee zwaargewonden in Utrecht door de kogels van Gökmen T. op 18 maart.

Weglaten is ook een kunst.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden