Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het debat over verpleeghuizen gaat voorbij aan de emoties van de verzorgende

Opinie

David en Sarah Blom

De kwetsbare beroepsgroep van verzorgers krijgt nauwelijks aandacht. © ANP
Opinie

Ook verzorgend personeel in het verpleeghuis verdient aandacht, betogen ouderenpsychologen David en Sarah Blom.

Aandacht, zo lazen we onlangs, is de heilige graal in de verpleeghuiszorg. Volgens het krantenartikel waar dit in stond schiet deze aandacht tekort op essentiële levensvragen. Dat zou het welzijn van de oudere medemens ondermijnen. Er wordt vooral functioneel contact gemaakt waardoor wezenlijke gesprekken niet worden gevoerd. Oorzaak: verzorgenden missen kennis en kunde om deze gesprekken te kunnen voeren.

Lees verder na de advertentie

Allereerst moet ons van het hart dat we ons ergeren aan de manier waarop de verzorgende hier wordt neergezet. Namelijk als de laaggeschoolde die niet in staat zou zijn tot een goed gesprek. Hij of zij blijft een gemakkelijk doelwit om de crisis in de verpleeghuiszorg op af te wentelen. Als er al iemand aandacht tekort komt, is het in de eerste plaats de verzorgende zelf. En dit is een ernstig probleem.

Écht contact

Als ouderenpsycholoog en consulent bezoeken wij zorgorganisaties in heel Nederland. Te vaak stuiten we op zorgmanagers, bestuurders en behandelaren die er nauwelijks in slagen om écht contact te maken met de mensen op de werkvloer. Om op hen af te stemmen.

Dit uit zich in onvoldoende aandacht voor de psychische en ethische nood van deze kwetsbare beroepsgroep. Bijvoorbeeld wanneer blauwe plekken van verzorgenden worden afgedaan met een opmerking als 'het hoort bij je vak, ze zitten hier niet voor hun zweetvoeten'. Of in het niet erkennen van rouwgevoelens wanneer er afscheid moet worden genomen van een cliënt met wie lief en leed werd gedeeld.

We blijven hangen in vage termen als 'levensvragen' en 'zingeving'

Het hele zorgdebat gaat voortdurend voorbij aan de belevingswereld van deze mensen. We blijven hangen in vage termen als 'levensvragen' en 'zingeving'; termen die de intellectueel graag gebruikt, maar waarvan het gros weinig voorstelling heeft. Zo ook de zorgverlener zelf.

Verzorgenden zijn gevoelige mensen met een sterke behoefte om ergens bij te horen. Ze beschikken over een haarfijne intuïtie, waarmee ze hun belangrijke dans met de kwetsbare medemens kunnen dansen, maar hebben ook moeite om deze onder woorden te brengen. Mede hierdoor vormt het bewaken van eigen grenzen continu een uitdaging. Zo wordt duidelijk hoe maatschappij en zorgbedrijf voorbijgaan aan haar grootste goed. Met de onderbezetting, de sterk hiërarchische verhoudingen op de werkvloer en het harde maatschappelijke debat schenden zij de psychologische grenzen van de verzorgenden voortdurend. Het is geen verrassing dat burn-out, cynisme en verbittering in deze beroepsgroep zo hoog zijn.

Goede voorbeeld

Zolang wij ónze aandacht niet aan de verzorgenden schenken, mogen we dan wel verwachten dat zij hún onbaatzuchtige aandacht blijven geven aan onze kwetsbare medemens? Wie geeft hier eigenlijk het goede voorbeeld? En is het niet ditzelfde gebrek aan aandacht dat de verpleeghuiszorg en haar harde werkers zo vatbaar maakt voor negatieve berichtgeving? Namelijk, gebrek aan aandacht voor de waarheid?

Dat de verpleeghuiswereld verre van ideaal is. Dat een cliënt onnodig lang in een 'luier' moet verblijven, omdat onze eerste aandacht uitgaat naar de tranen van mevrouw Brouwer en meneer Jacobs. Dat we een 'plascontract' moeten opstellen omdat we meneer De Vries nu eenmaal niet 36 keer per uur naar de wc kunnen brengen. En dat de kamer van mevrouw Janssen zo nu en dan vergeven is van menselijke uitwerpselen, omdat ze hier op onbewaakte momenten mee smeert.

Hier ligt ook een taak voor de verpleeghuiswereld zelf. Wij denken dat die er goed aan doet om recht te doen aan deze waarheid in plaats van telkens toe te geven aan de drang om zichzelf positief te profileren; over hoe mooi het verpleeghuis met al haar initiatieven is en hoe gelukkig onze ouderen wel niet zijn. Zodat de maatschappij niet bij elk negatief bericht op zijn kop staat en de verzorgenden de zwarte piet krijgen toebedeeld.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
We blijven hangen in vage termen als 'levensvragen' en 'zingeving'