Commentaar

Het curieuze Eurovisie Songfestival typeert Europa

Nog een paar uurtjes wachten en het is zo ver: om negen uur vanavond stemmen zo’n 180 miljoen mensen af op de finale van het Eurovisie Songfestival, dit jaar uitgezonden vanuit Israël. Half Europa zal aan de buis gekluisterd zijn. En in Australië zullen mensenmenigtes de wekker extra vroeg zetten om niets te hoeven missen van Duncan Laurence en zijn concurrenten.

Het is een curieus fenomeen, dit festival dat ooit werd opgericht om West-Europa op de kaart te zetten; als een vorm van soft power gericht tegen de communistische oosterburen. Kijk eens wat leuk en gezellig het hier is, moest de boodschap zijn. En het werkte: de Sovjet-Unie voelde zich zelfs genoodzaakt een concurrerend festival op te zetten om de aantrekkingskracht van het songfestival op zijn burgers teniet te doen.

Zo is het eigenlijk nog altijd. Want laten we eerlijk zijn: het festival is niet populair vanwege de fijnzinnigheid van de muzikale bijdragen of zelfs maar om de zuiverheid van de zang. De helft van de tijd is het voor een doorsnee-tv-kijker toch vooral een tenenkrommende aangelegenheid. De liedjes zijn saai, cliché of ronduit hysterisch, vocale uithalen zitten er al te vaak nét naast, de grapjes van de presentatoren zijn belegen.

Maar wat het festival nog steeds zo aantrekkelijk maakt is dat het een gevoel van (Europese) saamhorigheid brengt, én van goedmoedig nationalisme. Het is een serieuze wedstrijd voor de een, en tegelijkertijd hilarische camp voor de ander. En het leuke is: die beide manieren van kijken kunnen zonder problemen naast elkaar bestaan. Homo en hetero, jong en oud, Fin, Portugees of Armeniër: dit festival is voor iedereen.

Mensen die denken dat het festijn Europeanen echt nader tot elkaar brengt zijn natuurlijk te optimistisch. Eurovisie heeft de Muur niet doen vallen, en zal ook geen vrede tussen kibbelende landen brengen. Sterker: politiek sijpelt maar al te vaak op een negatieve manier door. Dit jaar blijft Oekraïne weg vanwege de politieke gevoeligheden met Rusland. En sommige fans laten het festival deze keer links liggen, omdat ze het maar niks vinden dat Israël mooi weer speelt over vrede en saamhorigheid, terwijl miljoenen Palestijnen aan de andere kant van muren en checkpoints slechts moeizaam kunnen overleven.

Nee, de echte wereld is niet leuk en gezellig. Laten we het daarom voor deze avond even doen met wat het is: een muziekfestijn waar soms goede artiesten, maar vaak ook niet al te best zingende, niet al te subtiele artiesten ons in onze pan-Europese diversiteit vermaken. Waarna we met z’n allen gaan stemmen en een winnaar uitkiezen na een rondgang langs 41 hoofdsteden. Je zou bijna zeggen: dat kan alleen maar in Europa.

De mening van de krant, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren. Lees hier meer commentaren. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden