Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het commentaar is anoniem, brieven zijn dat zelden

Opinie

Cees van der Laan

Hoofdredacteur Cees van der Laan. © Maartje Geels
Brief van de hoofdredactie

Vlak voor de zomervakantie kreeg ik een brief van een betrokken lezer over deze rubriek. 

Het waren maar saaie stukjes over keuzen van de redactie, schreef hij. Dat interesseerde hem niet zo. Hij miste stevige meningen van de hoofdredacteur over het belangrijkste nieuws van de week. Hij wilde commentaren.

Lees verder na de advertentie

Het eenvoudige antwoord op zijn opmerking is dat deze rubriek daarvoor niet bedoeld is. Elke dag plaatsen we het hoofdredactioneel commentaar op de opiniepagina, afwisselend geschreven door leden van een kleine groep ervaren redacteuren en twee leden van de hoofdredactie, inclusief ondergetekende. De commentaren worden pas geplaatst na goedkeuring van de hoofdredactie.

Verwarring

Stel dat ik de Brief van de hoofdredactie, zoals wij deze rubriek noemen, zou gebruiken om ook nog mijn licht eens te laten schijnen over pak 'm beet Trump, stress onder studenten en misbruik in de katholieke kerk, dan bestaat de mogelijkheid dat deze rubriek en het commentaar inhoudelijk uit de pas gaan lopen. 

Elk onderwerp dat wij willen becommentariëren wordt eerst mondeling of per mail met elkaar besproken en vervolgens trekken we een conclusie. Die conclusie is de mening van de krant en hoeft niet de mening van de auteur te zijn. Om die reden wordt die ook niet ondertekend door een individuele redacteur, zoals soms bij andere kranten het geval is.

Als ik ook nog eens op een andere plek mijn persoonlijke opvattingen ga ventileren over belangwekkende onderwerpen kan er verwarring ontstaan wat of wie precies de mening van de krant vertegenwoordigt. Bovendien hebben we een keur aan talentvolle columnisten die ook nog eens hun licht laten schijnen over ontwikkelingen in de wereld.

De stelregel luidt dat één bron géén bron is, zeker niet als het een anonieme is en de be­schul­di­gin­gen ernstig zijn

In deze rubriek leg ik wekelijks uit waarom we iets wel of iets niet hebben gedaan en waarom. Bij het maken van de krant worden aan de lopende band in hoog tempo beslissingen genomen die raken aan onze waarden en journalistieke ethiek. Aanleiding om over een bepaald onderwerp te schrijven zijn vaak uw brieven, tenminste als ze gaan over de keuzen van de krant. Dat doet u vrijwel dagelijks. En soms moeten we ook erkennen dat een bepaalde keuze of een bepaalde aanpak niet of gedeeltelijk de juiste was. We maken fouten.

Waar u niet over schreef, maar die voor ons als redactie in journalistiek opzicht interessant is, is de inmiddels veelbesproken brief die de New York Times deze week plaatste van een functionaris uit het Witte Huis die anoniem wenste te blijven. In die brief wordt een weinig fraai beeld geschetst van het functioneren en de psyche van president Trump.

Blindvaren

Trouw plaatst slechts bij zeer hoge uitzondering een anonieme brief op de opiniepagina. De vraag die voorligt is of wij als krant deze brief ook geplaatst zouden hebben. Immers, de stelregel luidt dat één bron géén bron is, zeker niet als het een anonieme is en de beschuldigingen ernstig zijn. De betreffende persoon kan zich er nauwelijks tegen verweren.

Maar als je als krant de schrijver van de brief kent en kunt instaan voor zijn of haar betrouwbaarheid, dan kan dat reden zijn de brief toch te plaatsen. Dit vanuit het belang dat lezers mogen weten hoe het eraan toegaat in het Witte Huis.

Nadeel blijft dat de lezer moet blindvaren op het oordeel van de redactie om de anonieme brief te plaatsen.

Daarom was het verstandig van de New York Times om bij het plaatsen van de brief een verantwoording te plaatsen.

Cees van der Laan schrijft wekelijks over de discussies op de redactie en de keuzes van de krant. Lees hier de rest van zijn dossier.

Lees ook:

Zeven weken lang maken we een zomerkrant

Soms zoek je naar zinnen en woorden waar columnisten als Wim Boevink en Stevo Akkerman meesters in zijn. Of de stoot op het middenrif die Ephimenco bij tijd en wijle uitdeelt.

Deel dit artikel

De stelregel luidt dat één bron géén bron is, zeker niet als het een anonieme is en de be­schul­di­gin­gen ernstig zijn