Het WK volgens HH

Het Belgisch nationaal elftal heeft te weinig persoonlijkheid voor zijn ambities

De dirigent van België: Kevin de Bruyne.Beeld ANP

Het is tijd voor een eerste uitstapje naar de Belgen, en hun praatprogramma. Twee jaar geleden, toen ik het EK op deze manier volgde, was ik er lange tijd een fan van. 'Panenka' heette het programma, 'Villa Sporza' heet het nu.

Er werd kalm en inhoudelijk over voetbal gesproken. Niet met het dedain ook waarmee het bij de NOS snel slecht en lelijk bevonden voetbal kon worden beschouwd, in sferen waarin hoorbaar nauwelijks werd beseft dat het geen incident was dat we er niet bij waren; in sferen waarin werkelijk een enkeling leek te geloven dat we twee jaar later wel weer eens zouden laten zien wat goed en mooi voetbal is.

Maar de uitschakeling van de Belgische ploeg, in de kwartfinale tegen Wales, was een kantelpunt, een daverend kantelpunt. Verdwenen waren in één klap alle rust, alle innemendheid, al het zoetgevooisde uit de Belgische studio. De praattafel werd een volksgericht, het hoofd van coach Marc Wilmots lag op het hakblok.

Dat ademde met een verbijsterende verbetenheid de gedachte uit dat de coach alles aan een touwtje heeft of kan hebben, de gedachte die al langer door die studio sluimerde, de gedachte die het natuurlijk ook het makkelijkst maakt om een teleurstelling te verklaren. Misschien nam oud-voetballer en analist Marc Degryse er donderdag in de eerste uitzending toch enige afstand van. Als het nu weer zo gaat, zal onze gouden generatie toch anders worden bekeken, zei hij.

Maar de stemming is weer erg positief, merkte ik al gauw. Roberto Martinez, nu de bondscoach, heeft gezegd dat België verdedigend kwetsbaar is. Dat lijkt me niet niks, als de coach dat zo onomwonden zegt, maar in Villa Sporza wordt er voorlopig zonder commentaar melding van gemaakt. Liever wordt er gesproken over de aanval, het spel naar voren, het spel van hun Duivels.

Kevin De Bruyne wordt de dirigent genoemd, de orkestleider. Een goede voetballer natuurlijk, en toch weet ik nog steeds niet wat ik ervan moet vinden. Te weinig persoonlijkheid voor zijn ambities en daarmee symbool voor de Belgen, ben ik geneigd te oordelen. Maar dat is zo koel, zo streng, je zou best iets anders willen zeggen of vinden.

Een dirigent kan niet zonder persoonlijkheid, overwicht. Villa Sporza laat beelden zien van De Bruyne in het oefenduel met Costa Rica. Hij wenkt medespelers met hem de tegenstander op te jagen. Als even later de speler wordt aangespeeld die Dries Mertens daarin voor zijn rekening zou moeten nemen, staat die er nog meters vandaan. De Bruyne gebaart een verdediger naar voren te dribbelen. Die doet het toch maar niet, of hij kan het niet.

Maar ik laat me graag verrassen, ook door Kevin De Bruyne. Ik ga de Belgen zeker ook weer via hun praatprogramma volgen. Het begin kwam donderdag in sfeer en stemming overeen met de eerste weken van Panenka, twee jaar geleden. We weten hoe dat afliep. Reken maar dat in een kast in de studio het oude hakblok nog staat - misschien nu met elf erbij, voor als het met de gouden generatie weer zo gaat.

Lees ook: Sport en politiek zijn niet altijd te scheiden, vaak ook wel

Nee, sport en politiek zijn niet altijd te scheiden, vaak ook wel, en veelal kan er maar beter niet al te verontwaardigd dan wel opgewonden over worden gedaan. Het is al vreemd, vinden wij, dat Egypte in Tsjetsjenië traint, maar ja, de heerser daar is een moslim, dan kan zoiets gebeuren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden