Column

Het Afghaanse vrouwenvoetbalteam is een mooi visitekaartje, maar wie staat in 2019 écht voor ze op?

Marijn de Vries. Beeld Maartje Geels

De voorzitter van de Afghaanse voetbalbond heeft in zijn kantoor een verborgen deur. Achter die deur zit een kamer met een bed. Het is er luxe. Het lijkt wel een viersterrenhotel. Maar dat is het niet. In deze kamer misbruikt hij de speelsters van het nationale elftal, zo verklaarden een aantal van die speelsters deze maand. Hij zou ze slaan, vernederen, verkrachten – tot bloedens toe.

2018 eindigt met een verhaal dat me niet loslaat. Vrouwen in Afghanistan die voetballen: het lijkt zo mooi. Kijk eens hoe verlicht het land is geworden na de val van de Taliban. Kijk eens wat vrouwen ineens mogen: sporten. Zonder hoofddoek, als ze willen. Het is een prachtig plaatje. Een visitekaartje.

Maar achter dat visitekaartje gaan jaren van gruwelijkheden schuil. Begin deze maand publiceerde de Britse krant The Guardian erover, donderdag verscheen er een gedetailleerd vervolgverhaal. Keramuudin Karim is al sinds 2004 voorzitter van de Afghaanse bond. Daarvoor was hij een van de hoogste mannen binnen de regering - hij heeft nu nog steeds veel macht.

Een van de speelsters vertelt anoniem aan de Britse krant hoe Karim haar naar zijn kamer lokt, en haar betast. Ze protesteert. Hij slaat. Zo hard dat ze buiten westen raakt. Als ze weer bijkomt, ligt ze op bed. Naakt. De lakens, zij zelf: alles zit onder het bloed. Er komt bloed uit haar neus, haar mond, haar vagina.

Als ze zegt dat ze naar buiten brengt wat Karim haar heeft aangedaan, trekt hij een pistool. Zet het op haar hoofd. Zegt dat ze nog één kik moet geven, en haar hersens zitten overal. Ook haar familie zal hij laten vermoorden als ze waagt haar mond open te doen.

Andere speelsters vertellen, ook anoniem, hoe Karim ook hen probeert te zoenen, uit te kleden, aan te raken. Sommigen worden gered doordat hij net werd gebeld, anderen weten te ontsnappen. Maar allen eindigen op dezelfde manier: Karim verkondigt dat ze lesbisch zijn en gooit hen uit het team. Tenzij ze hun mond houden en doen wat hij wil.

Veilige omgeving

Met gevaar voor eigen leven én dat van hun familie vertellen deze speelsters hun verhaal. Oud-aanvoerster Khalida Popal, die twee jaar geleden naar Denemarken vluchtte, was begin deze maand de eerste die zich uitsprak. De anderen die volgden en nog veel meer gevaar lopen omdat ze nog in Afghanistan wonen, doen dat voor de toekomst van jonge voetbalsters. Die verdienen een veilige omgeving, vinden ze.

Karim is voor drie maanden geschorst. Er loopt een onderzoek naar hem, zowel vanuit de Afghaanse regering als door de Fifa. Volgens de speelsters is het optreden richting Karim niet krachtig genoeg. Hij is te machtig. Hij kon niet voor niets al sinds 2004 z’n gang gaan - terwijl in de wandelgangen alle voetbalsters wisten wat hij deed. Waarom ze dat tolereerden? Ze hadden allemaal een droom: een geweldige voetbalster worden. Zich ontwikkelen, zich ontworstelen aan hun lot.

Vaak krijg ik naar mijn hoofd dat ik me beter druk kan maken over vrouwen die het écht moeilijk hebben, als ik schrijf over ongelijkwaardigheid in Nederland. Over vrouwen in landen als Afghanistan.

Bij deze. En nu? Wie helpt deze vrouwen? Wie garandeert hun veiligheid? Wie bekommert zich om hen? Want dezelfde mensen die vinden dat ik me druk om hen hoor te maken, willen ze niet hier naartoe laten komen. Aanzuigende werking. Nederland is vol, en zo.

Ik voel me machteloos tot op het bot. Het Afghaanse vrouwenvoetbalelftal is een mooi visitekaartje, maar wie staat in 2019 écht voor deze meiden op?

Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees meer van haar columns op trouw.nl/marijndevries.

Lees ook: 

Voetbaldroom van Afghaanse vrouwen wordt #MeToo-nachtmerrie

Afghaanse voetbalbobo’s worden beschuldigd van seksueel misbruik van speelsters. En dat terwijl vrouwensport een belangrijk onderdeel is van een nieuw, moderner Afghanistan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden