OpinieEmancipatie

Help de vierde generatie vrouwen met een migratieachtergond te emanciperen

De emancipatie van vrouwelijke afstammelingen van migranten is niet gebaat bij integratiebeleid. Schaar ze onder emancipatiebeleid, vinden Shirin Musa en Imane Daoudi van Femmes for Freedom. 

Vandaag vindt in de Tweede Kamer het rondetafelgesprek plaats over de initiatiefnota van VVD-Kamerlid Bente Becker ‘In Nederland beslis je over je eigen leven’, aangenomen in 2019. Daarin staan voorstellen voor de integratie van migranten en vluchtelingen, bedoeld om onderdrukking door cultuur of religie tegen te gaan.

Bijna alle politieke partijen erkennen inmiddels dat er concrete acties tegen discriminatie en racisme genomen moeten worden. Femmes For Freedom (FFF) is daar blij mee. Maar de eerstvolgende stap zou moeten zijn dat de politiek als geheel zich bewust wordt van de discriminerende zienswijze in het huidige overheidsbeleid ten opzichte van Nederlandse nakomelingen van migranten.

Want hoe valt te begrijpen dat witte vrouwen en witte lhbti-mensen voor de overheid onder emancipatiebeleid vallen, terwijl zelfs de derde en vierde generatie mensen met migratieachtergrond onder ‘integratiebeleid’ worden geschaard? De vierde generatie, dat zijn achterkleinkinderen. Al generaties lang in Nederland geboren en getogen, maar in het beleid nog steeds niet als Nederlander gezien. Nog steeds een ‘migratie-achtergrond’.

Een extra zorg is dat juist dit integratiebeleid zich, als het om vrouwenrechten gaat, beperkt tot het aanpakken van eergerelateerde vormen van geweld en onderdrukking. Hoe belangrijk dat ook is, alle andere uitdagingen verdienen óók aandacht. Maar helaas: belangrijke doelen, zoals de gezondheid van vrouwen, economische zelfstandigheid, tegengaan van seksueel geweld, tegengaan van stereotyperingen, zorgen voor gelijke beloning en meer vrouwen in de politiek en topposities, komen niet aan bod in het huidige integratiebeleid.

Wanneer uitgeïntegreerd?

Waarom accepteert de politiek ons, vrouwen ‘met een migratie-achtergrond’, nog steeds niet als Nederlanders? Wanneer zijn we dan wel uitgeïntegreerd? Als de vijfde generatie geboren wordt? Heel vaak gaat het wél goed met migranten, zoals Rob Jetten en Jan Paternotte in uw krant betoogden (Opinie, 24 september). Maar wij - juist wij - zien dat het met nakomelingen van immigranten nog niet altijd goed gaat. (Achterklein)dochters van niet-westerse migranten zijn het minst economisch zelfstandig, zijn oververtegenwoordigd in de vrouwenopvang en hebben het meest te maken met langdurige armoede. Hoe kan het dat dat maar steeds niet door gericht beleid wordt opgepakt? Een reden is dat het integratiebeleid alleen over culturele onderdrukking gaat. De overheid heeft dit nu decennialang geprobeerd en het is geen succes gebleken. We moeten over emancipatie praten.

Dat er vandaag over de initiatiefnota wordt gesproken is mooi. En FFF is verheugd omdat veel voorstellen waarvoor afgelopen jaren keihard gewerkt is, erin zijn opgenomen én reeds zijn overgenomen. Onder de drie kabinetten Rutte is door Kamerbrede inspanning en samenwerking de rechtspositie van vrouwen wier (overgroot)ouders migrant waren, ook echt wel verbeterd. Maar we zijn er nog niet.

Eis voor gelijkwaardigheid

Nederland is veranderd, met deze kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen van migranten. Zij droegen en dragen veel bij aan dit land van ons allemaal. Maar ook de problemen die zij ervaren, horen bij het nieuwe Nederland. We hebben ze samen op te lossen.

Wij wonen nu dit vierde rondetafelgesprek over integratie bij. Het is onze diepe hoop dat onze politici vandaag nog gehoor geven aan onze eis voor gelijkwaardigheid. Volgende week lanceren we daarom de petitie en grote publiekscampagne #allinclusive. Stel ons in staat om onze emancipatie zelf te bevechten. De emancipatie van de Dolle Mina’s werd geen ‘integratie’ genoemd. Zij werden niet ‘begeleid’ door kennisinstituten, dominees, pastoors of andere zelfbenoemde mannelijke vertegenwoordigers van de ‘doelgroep’. Het was toen onze emancipatie. Laat dat ook nu, opnieuw, zo zijn.

Lees ook:

Vrije partnerkeuze voor alle niet-westerse vrouwen is nog brug te ver

Ruim vijftien jaar geleden, toen Naema Tahir begon te schrijven over de emancipatie van vrouwen met een migratieachtergrond, was haar boodschap heel eenvoudig: ‘Eis je rechten op!’ en ‘kies voor jezelf en je eigen geluk!’ Feit is echter dat veel vrouwen met zo’n achtergrond de keuze voor zichzelf niet maken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden