Beeld Trouw

ColumnEphimenco

Hé, Joaquin Phoenix, kom niet aan mijn melk!

Als het buiten stormt, wordt de mens angstig vanbinnen. Vooral mannen worden hierdoor getroffen. Vroeger, in zijn grot, draaide de jager-verzamelaar zich honderd keer op zijn bed van berevellen als het stormde. Dat gewoei en gewaai maakte het hem onmogelijk om andere geluiden dan de windvlagen te onderscheiden. Die van wilde dieren bijvoorbeeld die sluipend zijn hol konden naderen.

Tegenwoordig is het gedrag van zijn verre nazaat amper veranderd. Ook al ligt hij veilig als een boekhouder is zijn doorzonwoning, bij zo’n Ciara houdt het gedraai onder het dekbed niet op. Er zijn natuurlijk geen wilde dieren meer in zijn Vinex-wijk, maar zijn splinternieuwe Tesla is wel onder een boom geparkeerd.

Ook ik kan moeilijk slapen bij noodweer. Daarom probeerde ik gisteren wat troost bij de tv te zoeken. Ik viel midden in de 92ste Oscaruitreiking, precies op het moment dat Joaquin Phoenix het podium beklom. Beste acteur! Ik maakte een grimas. Niet dat ik Phoenix een slechte acteur vind en zijn Oscar onverdiend. In tegendeel. Maar hij speelde wel de hoofdrol in een film die wreed en grimmig is. Die loser van een Joker wordt hierin gaandeweg de krankzinnige gemenerik die we van de Batman-films kennen. Grauw perspectief terwijl ik bij storm vooral constructief positivisme nodig heb.

‘Hé, veganist, kom niet aan mijn melk!’

Toen gebeurde waar ik naar vreesde: de acteur had zichtbaar nog geen echte afstand van zijn rol genomen. Uit zijn op elkaar geperste kaken kon geen glimlach ontsnappen. Zijn blik was even duister als de oceaan bij een spiegelstijging van zes meter en zijn gezichtsuitdrukking zo nors als de storm buiten. Hij zuchtte, zocht naar adem en keek de zaal in alsof daar een legertje vleermuizen zich op de stoelen had genesteld. En natuurlijk was ook zijn boodschap grimmig: “Ik denk dat we losgeslagen zijn van de natuur en dat velen van ons zich schuldig maken aan een egocentrische visie op de wereld. We denken het centrum van het universum te zijn en we plunderen alle grondstoffen en de natuur.” Echt onwaar is dit niet maar feestelijk ook niet.

Phoenix die al enkele jaren een orthodoxe veganist is, begon ook een litanie aan zelfkritiek te uiten: “In mijn leven ben ik een schurk geweest. Ik was een egoïst, ik was soms wreed en moeilijk om mee samen te werken.” Gelukkig kwam daarna wat hoop toen de acteur over liefde en compassie begon en de creativiteit van de mens roemde. Maar wat me diep raakte was zijn beschrijving van het geschonden dierenwelzijn. Hij beschreef de ellende van de koe die moet toezien hoe we haar melk stelen om vervolgens ‘deze melk in onze koffie en op onze ontbijtgranen te gieten’.

Op dit punt aangekomen werd ik boos. Hé, veganist, kom niet aan mijn melk! Hoe moet ik straks, zonder deze witte motor, succulente quiches maken of exquise bechamelsaus? Geen gas, geen vliegvakantie, geen vlees, geen boter, kaas en eieren, en nu ook geen melk in de muesli? Ik stond op, gooide het toestel door het raam en zag hoe Ciara er in een ruk mee vandoor ging.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden