Beeld Trouw

Column Sylvain Ephimenco

Grote politieke beloftes als Salvini en Baudet worden door de arrogantieziekte opgevreten

Ik geef toe dat ik gefascineerd kan kijken naar de stijgende lijn die jonge politieke talenten, in relatief korte tijd, naar het firmament van hun succes afleggen. Daar, vertoevend tussen de sterren, lijkt het hun alsof ieder zonnestelsel voor het grijpen ligt. In hun klauwtjes verandert lood in electoraal goud, de cijfers en percentages schitteren en de sociale media vormen een lang en uitgestreken lint van selfies. Je ziet ze komen en gaan, die wolvenwelpen die zichzelf de tijd niet gunnen om hun tanden te laten doorgroeien. Zelfingenomen en dronken van het succes merken ze te laat dat arrogantie als een virus werkt dat je vanbinnen opvreet. 

Toen ik zijn naam voor het eerst hoorde, was Matteo Renzi burgemeester van Florence. Net 34 jaar, een aangename babyface en een verbale soepelheid die je hoofd deed duizelen. Let op, dat wordt een hele grote, zeiden mijn Italiaanse vrienden. In februari 2014 werd hij benoemd tot premier van Italië. Nog geen drie maanden later won hij op een fabuleuze manier de Europese verkiezingen met de monsterscore van 40,81 procent, de hoogste in de geschiedenis van zijn Partito Democratico. Links Europa kijkt met bewondering naar Rome, maar het virus van de zelfingenomenheid was al bezig de vitale organen van Renzi te vervangen door zijn ego.

Bejaard karkas

Hoe snel liefde in haat kan muteren in de politiek, het is een kunst die je aan de Italianen moet overlaten. Toen de premier een referendum uitschreef over de grondwet en kranig verklaarde te zullen vertrekken in geval van verlies, was zijn lot bezegeld: 60 procent van de kiezers stuurde hem na twee jaar naar huis. De politieke kleur, het parcours en de methode zijn anders, terwijl alleen de voornaam hetzelfde klinkt, maar de rechts-populist Matteo Salvini is door hetzelfde virus als Renzi gevloerd. Grenzeloos geloof in zichzelf en politieke misrekening hebben de wolvenwelp in een (voorlopig) bejaard karkas veranderd.

Met net 17 procent van de stemmen werd hij vorig jaar vicepremier. Maar zijn succesvolle beleid tegen illegale immigratie tilde hem bij Italianen naar virtuele hoogtes: 40 procent in de peilingen. Dronken van selfies en een lieveling van Facebook brak Salvini om te verzilveren, vergetend dat wie breekt, vaak betaalt. Nu zijn die ongrijpbare percentages aan het verdampen en ‘Il Capitano’ jankt met als perspectief (waarschijnlijk) de oppositiebanken. De weken voor de breuk was hij vooral halfbloot op stranden tussen zijn groupies te vinden. Ik kon me toen niet weerhouden om aan de naakte foto van Thierry Baudet langs een zwembad te denken. Ja, ook een grote politieke belofte die door de arrogantieziekte wordt opgevreten: spectaculaire verkiezingsoverwinning eerder dit jaar, die door een afschrikwekkende speech en ordinaire ruzies snel werden vergeten. Baudet had beter naar Mark Rutte moeten kijken, de premier die zijn ambities kundig camoufleert, trots is op zijn visieloosheid en in ­Nederland geen boreale uil, maar alleen een teer vaasje ziet.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden