Column Stevo Akkerman

GroenLinks stemt wel in met alle begrotingen maar bereikt hetzelfde als de Partij voor de Dieren: niets

Bij GroenLinks moeten ze niks hebben van het kabinetsbeleid. Lees maar wat de partij zegt op haar website. Er wordt door Rutte III weliswaar ‘iets geïnvesteerd’, maar ‘veel te weinig’. “Het is absoluut onvoldoende om het lerarentekort op te lossen en onze docenten voldoende te betalen. Het is niet genoeg om onze natuur te herstellen.”

En dus? Goede vraag. Want dit citaat komt uit de toelichting op het GroenLinks-besluit om alle begrotingen van het kabinet goed te keuren. Met als argument dat het zónder die begrotingen, en dus zonder de ‘absoluut onvoldoende’ investeringen van het kabinet, allemaal nog minder zou zijn. Het handboek ‘Politiek onderhandelen voor gevorderden’ zal deze tactiek ongetwijfeld plaatsen in de rubriek ‘kansloos’, maar partijleider Jesse Klaver wil dit versleten handboek niet langer volgen. Hij heeft genoeg van de politiek als ‘gezelschapsspel waarin het alleen om winnen en verliezen gaat’, zoals hij zei bij de Algemene Beschouwingen. ‘Scorebord-politiek’, noemde hij het, en hij hekelde het dolgedraaide circus van schriftelijke vragen, spoeddebatten en moties, de hapklare brokken voor de hongerige dieren van de media.

Dat was mooi, en de cynicus in mij die zegt dat niet willen scoren ook een vorm van scoringsdrift kan zijn, moet zijn mond houden. Maar het staken van publiciteitsgeile spelletjes is nog iets anders dan het opgeven van de strijd om begrotingen bij te sturen. Nu het kabinet zes zetels tekort komt in de Senaat, had een eensgezinde linkse oppositie kans gehad om wijzigingen af te dwingen, en wel door te dreigen tegen te stemmen, zoals de PvdA doet. Door dit wapen bij voorbaat af te zweren, geef je de regering vrij spel – eigen doelpunt voor GroenLinks.

Compromissen

Begrijp me goed, ik ben vóór compromissen, maar dan wel nadat je hebt geprobeerd er zoveel mogelijk uit te slepen. Het gekke is dat GroenLinks door zonder meer ja te zeggen tegen alle begrotingen, hetzelfde bereikt als de Partij voor de Dieren, die vorig jaar zonder meer nee zei tegen alle begrotingen: geen invloed op het beleid. Voor de partij van Marianne Thieme is dat geen probleem, zij zegt in De Groene Amsterdammer dat het hele spectrum van VVD tot GroenLinks bestaat uit ‘groezelige technocratische bestuurderspartijen, besmet met de ziekte van het compromisme’. Thieme kan aanvoeren dat zij als parlementair activiste op een andere wijze invloed heeft gehad, namelijk door haar ‘aanjagende rol’. Maar waarom zou die indirecte vorm van beïnvloeding beter zijn dan die van het compromis? In beide gevallen krijg je niet wat je wilt, maar toch een beetje.

De democratie is een kwestie van ‘krachtig en langzaam boren in harde planken’, zoals de socioloog Max Weber in 1919 schreef. Goede bedoelingen volstaan niet; wat niet betekent dat ze overbodig zijn, maar dat ze ergens toe moeten leiden. Weber voegde eraan toe dat daarvoor zowel ‘gedrevenheid’ als ‘inschattingsvermogen’ nodig is. Ik zou dat idealistische scoringsdrift willen noemen.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug. Abonneer je ook op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden