Column

Genomineerd voor de Meest Sexy Vegetariër, God mag weten waarom

Jamal Ouariachi. Beeld Maartje Geels

Gisteren was ik vegetariër... vandaag ben ik een bloeddorstige vleeseter, met een schier onbedwingbare trek in rookworst!’ Een citaat van Walter de Rochebrune, typetje van Wim de Bie, dat hij niet alleen op tv speelde, maar dat hij ook opvoerde in zijn boek ‘Schoftentuig’ (1988). 

Nu eens walgt De Rochebrune van vlees, dan weer laat hij zich een rookworst uitstekend smaken. Waarom die wispelturigheid? Om zijn eigen fanatisme te doorbreken. Om zijn denken soepel en vrij te houden.

Een paar jaar terug haalde ik dat De Rochebrune-citaat aan tijdens een toespraakje in een halflege Melkweg, waar de verkiezing van de Meest Sexy Vegetariër van 2013 plaatsvond. Ik was genomineerd, God weet waarom. Trouwens, ik at soms vlees, en met De Rochebrune in de hand probeerde ik aan de zaal uit te leggen waarom. 

Dat ik mijn eigen winkansen verspeelde met die bekentenis, was misschien dom, maar dan hoefde ik het feit dat ik niet won tenminste niet toe te schrijven aan mijn gebrek aan, hoe noem je het, sexyheid?

Eco-imago

Ik betwijfel of die jaarlijks terugkerende verkiezing heeft bijgedragen aan het toenemende vegetarisme en flexitarisme in Nederland. Invloedrijker zijn waarschijnlijk de media-aandacht voor dierenleed, de negatieve gezondheidseffecten van overmatige vleesconsumptie, de CO2-uitstoot door de veehouderij, steeds betere vleesvervangers. Maar toch. Misschien had het afgetrokken eco-imago van de vegetariër – bleek, humorloos, links – eerst een sexy update nodig voordat brede acceptatie mogelijk was.

In ieder geval is vegetarisme in 2018 hot. In de kranten van afgelopen weekend was het een terugkerend thema. Trouw berichtte over een ‘Vredesdienst voor dieren’, bedoeld als oproep om de Kerst vleesloos te vieren. De Volkskrant stelde vast dat in supermarktglossy’s vegetarische kerstrecepten dit jaar de overhand hebben. 

Verder een diepte-interview over de introductie van de vegaburger bij stationssnackketen Smullers, eerder dit jaar, ook wel: ‘het jaar van de vleesvervanger’. NRC Handelsblad problematiseerde ondertussen in de wetenschapsbijlage de positie van de vleeseter. En dan kwam er op de valreep van dit vegajaar ook nog het bericht dat de Vegetarische Slager is overgenomen door Unilever.

Van activisme via lifestyledingetje naar alledaags consumptieproduct. Zo vergaat het ideologie in onze tijd. Pas als het laatste stadium is bereikt, heeft een idee echt wortel geschoten. Ik bedoel dat niet eens cynisch: consumptiekeuzes leiden vermoedelijk minder snel tot polarisatie dan activistische opvattingen. 

Flexitarisme, bijvoorbeeld, is onze polderoplossing tegen de extremen ‘Vlees is moord!’ en ‘Vlees is traditie!’ en schept zo zuurstof in het debat. Er zijn meer maatschappelijke kwesties waarvoor dat een welkome ontwikkeling zou zijn. Ik vraag me nu alvast af wie straks de Aantrekkelijkste Klimaatneutrale Nederlander van 2019 wordt.

Jamal Ouariachi is psycholoog en schrijver. Voor zijn roman ‘Een Honger’ ontving hij in 2017 de EU-prijs voor literatuur. Hij vervangt vandaag Stevo Akkerman. Lees zijn columns hier.

Lees ook:

Organisator Vredesdienst voor dieren: Mensen zijn niet op hun best als ze medeschepselen eten

De Amsterdamse Nassaukerk de Vredesdienst voor dieren is bedoeld als oproep om de kerst vleesloos te vieren én als een aanklacht tegen het eten van dieren‘die niets van de vrede hebben geproefd’.

De Vegetarische Slager verkoopt zijn bedrijf: ‘Ik had het voor het uitkiezen’

De oprichter van De Vegetarische Slager verkoopt zijn bedrijf aan Unilever. Jaap Korteweg, nummer 3 in de Trouw Duurzame 100, stopt ook als directeur.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden