Column

Gemopper over Winfrey, maar zelfkritiek ho maar

Amerikanen kijken in een pub naar het interview met Lance Armstrong.Beeld EPA

Het dopinggebruik van Lance Armstrong is maandenlang zo ontzettend uitgemolken dat zijn biecht bij Oprah Winfrey wel móest tegenvallen. Ja, hij had jaar in jaar uit gelogen, en ieder die hem durfde tegenspreken het leven zuur gemaakt. Maar dat wisten we toch al? De journalist David Walsh bijvoorbeeld moest na dopingpublicaties in The Sunday Times één miljoen dollar schadevergoeding betalen, memoreerde 'EenVandaag'. Armstrong had van alles spijt, zei hij. Tsja, wat moest hij anders na het vernietigende USADA-rapport in augustus, het confisqueren van al zijn titels en zijn levenslange schorsing?

Slechts 106.000 Nederlanders keken vrijdagavond. Erik Dijkstra ('DWDD') was een van hen. Hij was zwaar teleurgesteld: "Armstrong heeft andere renners gedwongen doping te gebruiken, maar daarover kwamen we niets aan de weet." NRC-sportredacteur Thijs Zonneveld was in 'P & W' al even kritisch: "Een waardeloos interview. Na dertig seconden had het mogen stoppen. We hoorden niets over hoe hij zijn dopingimperium opbouwde en wie hem steunden. Niets ook over de rol van de UCI."

Maar als we alle voorpubliciteit even vergeten, was het interview écht zo slecht? Ik vind van niet. Winfrey kende alle USADA-details feilloos uit het hoofd en pakte Armstrong stevig aan. Als een volleerd apothecaresse trok ze de hele medicijnkast open. "Heb je ooit epo gebruikt, cortisonen of testosteron?" Ja, hij had het allemaal gebruikt en nog veel meer. Maar zodra het over de wielerwereld als geheel ging, waren haar vragen inderdaad boterzacht. Het draaide Winfrey alleen om de wielerkoning. En natuurlijk om een vette traan. Die kwam uiteindelijk in deel twee, toen het over zijn zoon Luke ging. Maar zelfs die traan leek onoprecht. Zoals veel van Armstrongs spijtbetuigingen.

Had Winfrey alle ruimte om de wielergod te ondervragen? Zelf vond ze van wel. Ze sprak over een 'open field', zonder voorwaarden vooraf. Hilversum twijfelde. Wielerverslaggever Gio Lippens zei in het 'Journaal': "Advocaten kijken mee, Armstrong houdt zich keurig aan de afspraken." Eelco Bosch van Rosenthal had het in 'P & W' over een geregisseerd gesprek en Dijkstra wist te melden dat er was gemonteerd onder toeziend oog van juristen. "Om de financiële schade zoveel mogelijk te beperken."

En wat doe je dan, als je vindt dat 'het sportinterview van de eeuw' (Tros) zo vies tegenvalt? Dan ga je een beetje psychologiseren en roddelen. In 'EenVandaag' mocht Bram Bakker fulmineren: "De meest afschrikwekkende man die ik ooit heb ontmoet". (Bakker mocht namelijk eventjes met Armstrong oplopen tijdens de New York marathon). Fijn dat Bakker psychiater is. Kon hij meteen door het beeldscherm heen een diagnose stellen. "Armstrong is anti-sociaal, psychopaat en narcist." Bosch van Rosenthal insinueerde dat Winfrey en Armstrong bevriend zijn. "Ze hebben beiden een huis op Hawaï, waar ze elkaar treffen."

Interessant? De kijker had liever willen weten waarom geen journalist het dopinggebruik van Armstrong ooit durfde aanpakken. Uitgezonderd David Walsh, die er in 2000 al over berichtte. Waarna het wielerwereldje hem jarenlang meed als een melaatse. Dáárover hoorden we dit weekend bitter weinig.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden