Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Gelovig of niet, een kerk is de beste plek om een laatste groet te brengen

Opinie

Sylvain Ephimenco

Sylvain Ephimenco. © Trouw
Column

De kathedraal Saint-Sauveur aan de rue Gaston de Saporta in Aix-en-Provence werd in de twaalfde eeuw gesticht maar pas vier eeuwen later afgebouwd. Een imposante kerk ietsje noordelijk van het stadhuis gelegen, in het historische centrum van de stad. Gek is wel dat deze kathedraal de onachtzame passant niet gelijk opvalt.

De straat is smal en de kerk lijkt door zijn omgeving zo opgenomen, bijna opgezogen dat je hem bijna voorbij zou kunnen lopen.

Lees verder na de advertentie

Ik overdrijf misschien want het gebouw is bij naderbeschouwing imposant. Maar je verwacht misschien van een kathedraal dat die zijn omgeving bijna zou verpletteren. Met als model de Cathédrale Notre-Dame de Paris die in het Nederlands Onze-Lieve-Vrouwekathedraal van Parijs heet (De klokkenluider van de Notre Dame!) die ik een paar keer heb bezocht. 

In Saint-Sauveur ben ik als kind nooit binnen geweest. Wel ietsje later als jongeman, maar dan alleen, omdat mijn toenmalige Nederlandse partner bij de ingang bleef staan. Ze weigerde een voet in het gebouw te zetten omdat ze er stellig van overtuigd was dat ze ooit door de katholieke kerk nogal ruw was behandeld. Ze zou in een ander leven als heks door prelaten op de brandstapel zijn gezet. Dacht ze, na veel esoterische onderzoeken. 

Eerlijk gezegd was ik mijn tijd als misdienaar in de Val Saint-Andrékerk, meer aan een andere kathedraal in de Provençaalse stad verknocht: de Saint-Jean-de-Maltekerk links bij de kop van de fameuze Cours Mirabeau. Daar had ik mijn communie gedaan, trots gehuld in een parelwitte albe. Het is een van de weinige keren dat ik mijn vader in een kerk heb gezien. Gisterenochtend was hij in die prachtige Cathédrale Saint-Sauveur wel aanwezig. Liggend onder een zee van bloemen voor het altaar. Op diepgaande vroomheid heb ik hem nooit kunnen betrappen.

De dood verenigt

Maar wat geeft dat, gelovig of niet, praktiserend of nonchalant, ik ben er van overtuigd dat een kerk of een godshuis van welk geloof dan ook de beste plek is om een laatste groet te brengen. Een plek om stil bij te staan en te gedenken. Mijn toekomstige plek staat al vast.

Toen we terug naar huis reden las ik op internet dat onbekenden in Amsterdam de ruiten van het joodse restaurant HaCarmel half hadden vernield. Voor de tweede keer in enkele maanden. Ik dacht ook aan de discussie die de dag ervoor op Twitter had gewoed toen een Nederlandse hoogleraar had beweerd dat ‘Israël de bron is van veel ellende in de wereld’. En zo is de Jood voor de antisemiet ook altijd een bron.

Ik dacht ook aan het mortuarium waar in de ochtend mijn vader had gelegen voordat zijn kist werd afgesloten. In de kamer ernaast lag een andere overledene. Op de gang stonden mannen met keppeltjes luid in het Hebreeuws te bidden. Mijn katholieke moeder keek me met rode ogen aan en zei: ‘Zie je hoe fijn, je vader ontvangt nu ook Joodse gebeden’. Kort daarop stapte een gehoofddoekte moslima het mortuarium binnen. De dood verenigt.

Lees hier meer columns van Sylvain Ephimenco.


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

Door een profiel aan te maken ga je akkoord met de gebruiksvoorwaarden en geef je aan het privacy statement en het cookiebeleid te hebben gelezen.

Deel dit artikel