LezersreactiesTijdgeest

Geen moment geslapen in de nachttrein, maar wel de zon vanachter de bergen zien opkomen

null Beeld Anne Caesar
Beeld Anne Caesar

Lezers verhalen over reizen met met de nachttrein en geven hun mening over feministisch ouderschap.

Redactie Trouw

Ik heb de folders nog

Heel blij was ik met het artikel over de trein (Tijdgeest, 15 januari). Mijn eerste reis naar het buitenland was met de klas op werkweek naar Rome. Met de nachttrein. Een ervaring, die ik nooit meer vergeten ben. In mijn studententijd was er vervolgens de NBBS. Er is wat geïnterraild door mijn generatie. Ik heb de folders nog. Ben ik blij dat we tegenwoordig de Treinreiswinkel hebben! Voor wie niet zo handig is in het zelf uitpuzzelen van een internationale treinreis.
Hanneke Borst Enkhuizen

Neem rustig de tijd

De beste zin uit het artikel over de nachttreinen is: ‘zie de reis niet als noodzakelijk kwaad om van A naar B te komen, maar als ­onderdeel van de vakantie’. Als je onderweg een slechte aansluiting hebt, plan dan een verblijf in die stad. Tijdens die dagen kan je dan rustig de tijd nemen om het vervolg van je reis te regelen. Dat is gewoon een kwestie van naar het station gaan en boeken.
Carolien van Grinsven Amsterdam

Onvergelijk moment

Mijn herinnering gaat terug naar 1969, een jeugdreis naar Oostenrijk met de Berglandexpress. Opstappen in Utrecht, geen bedden maar een slaapbank met z’n zessen naast elkaar. Geslapen heb ik geen moment maar ik heb wel de zon op zien komen vanachter de bergen toen we Oostenrijk binnenreden! Een onvergetelijk moment tijdens mijn eerste reis naar het buitenland, het staat nog in mijn geheugen gegrift. Ik heb daarna nog lang het gevoel gehad met vakantie te gaan als ik met de trein ging.
Lenie Molendijk Oostkapelle

Wat een feestje!

In 2019, ik was 68, pakte ik de trein, solo op reis. Travel light gaat mij gelukkig goed af. Met de Interrailpas op zak vertrok ik naar Bazel. Ik sliep onderweg in hostels vanwege de prijs en bleef een dag of twee, soms meer. Mijn eerste rondje was via Zwitserland naar Lugano, Milaan, Cinque Terre en Florence en dan in een keer terug, wat verfrommeld bij aankomst, maar who cares. Het was een feestje! Ik had nog 3 dagen over op mijn pas. Vertrok wederom, nu via Parijs naar Bilbao. Het Guggenheim stond hoog op mijn lijstje. Weer een feestje. Het jaar daarop ben ik opnieuw richting Italië gegaan, ik wilde naar Rome. Ook een feestje! Er is wel eens gedoe met de tijden en tickets en reserveringen, maar het komt altijd goed. De laatste reis was naar Stockholm via Gotenburg. En hopelijk binnenkort Noorwegen. Noord-Spanje of Schotland. Lets go.
Marianne Fleur Hoofddorp

Complementair

Wat behelst feministisch ouderschap voor u, was de vraag in Tijdgeest (15 januari). Voor mij is dat gedeeld ouderschap, waarbij op de ene schooldag ‘mijn staart schots en scheef zat’ en de andere dag ‘ik strakke vlechtjes had met speldjes die kleurden bij mijn kleding’ (dochter, 27 jaar). Feministisch ouderschap is zorg dragen voor een sombere zoon (24): de één gaat bij hem langs met appeltaart en laptop en werkt een middagje bij hem thuis, de ander belt en praat met hem over de nieuwe documentaire van de Beatles en het voetbal waar niks meer aan is zonder publiek. Feministisch ouderschap is complementair ouderschap. Samen zorgen, allebei werken. Al bijna 28 jaar een mooi, eerlijk en liefdevol concept.
Annelie Jonquière Noordwijk

Stop met denken in hokjes

Ik was 22 toen ik mijn eerste kind kreeg. Het was allemaal vanzelfsprekend. Eerst wilde ik blijven werken maar ik werd gek van alle heen en weer gesjouw en het geregel. Ik kreeg heel snel een tweede en stopte met werken. De derde en vierde kwamen en ik ben fulltime moeder geweest, ja, soms met gemengde gevoelens en het gevoel dat ik verdween. Maar toch, het was ook heel relaxed, en zorgeloos. Toen de jongste vier werd, ben ik aan een studie begonnen, inmiddels ben ik al 20 jaar makelaar en eigenaar van een eigen bedrijf, en kostwinner. Mijn man is thuis, helpt de volwassen kinderen met klussen en past op de kleinkinderen. Mijn advies: stop met denken in hokjes, vaar je eigen koers en doe vooral dat wat goed voor je is - en voor je kinderen. Die doen ertoe, maar zijn zeker niet het einde van alles!! Liefde en betrokkenheid is de sleutel. Na kinderen is er nog een leven. Voor alles is een tijd, stop niet alles in één tijd, geniet van elke fase in je leven.
Janneke Moolhuizen Emmen

Zorgen samen met anderen

Wij geloven dat we onze kinderen (12, 10 en 9 jaar) van God hebben gekregen. Dus dat wij als ouders niet de enige zijn die voor ze zorgen, maar dat je dit met anderen doet. Daarom hebben wij vanaf de tijd dat wij een baby hadden, een oppas gehad, en kon ik 4 dagen per week werken zonder schuldgevoel. Sinds 4 jaar werk ik fulltime, omdat ik mijn uren flexibel indeel. Mijn man en ik werken en zorgen net zoveel, dit hebben we altijd al gedaan. Feministisch ouderschap is voor mij ‘vrouw-zijn’ in alle taken die je doet; als vrouw, echtgenoot, moeder, medewerker, dochter, vriendin, zus etc. En dat je zélf bepaalt wat je doet, en je dit niet door andere vrouwen laat bepalen. Uiteindelijk gaat het om de balans, en dat kan in mijn ogen het beste als er een evenwichtige taakverdeling is in het gezin.
Catharina Nieuwenhuizen Monfoort

Gewoon beginnen

Na een studie psychologie ging ik de GZ-opleiding in en vier dagen na de laatste opleidingsdag beviel ik van ons eerste kind. Zwanger van de tweede solliciteerde ik op de kp-opleiding (opleiding tot klinisch psycholoog, een 4-jarige postdoctorale opleiding). Nummer drie werd middenin de opleiding geboren. In het staartje van de opleiding, bezig met onderzoek, werd ik zwanger van nummer vier.
Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat een kind nooit gelegen komt en daarom kun je er maar beter gewoon aan beginnen. Met mijn man heb ik, voordat we aan kinderen begonnen, afgesproken dat we minimaal allebei een dag thuis zijn met de kinderen. Dat zorgt meteen al voor gelijkheid, want je bent allebei bezig met de fruithapjes, de luiers en de stofzuiger. Verder heb ik niet geprobeerd om alles perfect te doen: niet de studie, het huishouden of de kinderen met op elkaar afgestemde outfits.
In mijn optiek draait het in een partnerrelatie (met kinderen) niet om feminisme maar om gelijkheid. Waar ik bezig was met allerlei opleidingen was mijn man dat ook. Hij hoopt over één jaar klaar te zijn met de studie theologie. Op dit moment ben ik dan ook wat vaker thuis, zodat hij zijn studie kan afronden. Tijdens mijn opleidingen was hij juist wat vaker thuis. Zo blijven we als partners happy met elkaar en zijn we blije ouders.
Jantine Visser De Bilt

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden