Beeld Trouw

ColumnSylvain Ephimenco

Geef mij maar Mona Keijzer van het CDA als eerste premier op hoge hakken!

Vorig jaar was het precies honderd jaar ­geleden dat in Nederland het actief ­kiesrecht voor vrouwen werd ingevoerd. Een eeuw en 24 premiers later, allemaal mannen, wacht Nederland nog steeds op zijn eerste vrouwelijke premier. Zelfs België mocht vorig jaar met Sophie Wilmès zijn eerste vrouwelijke premier fêteren. Nederland? Noppes voorlopig. 

Een hysterische aanhanger van het diversiteits­syndroom ben ik misschien niet, maar voor vrouwen maak ik een uitzondering. Misschien omdat ik negen maanden lang in een vrouwenbuik heb mogen vertoeven, wie weet. Of omdat ik in vrouwen de ­essentiële kenmerken herken die wij, dampende bakjes van testosteron, zo jammerlijk ontberen. Mag ik hier nog eens het gedicht van de Franse ­poëet Aragon citeren? “De toekomst van de man is de vrouw / Ze is de kleur van zijn ziel / ze is zijn ­geruis en zijn geluid / En zonder haar, is hij maar een godslastering.”

Voor vrouwen heb ik een zwak dat soms vol op het orgel van mijn principiële ziel gaat. Zo heb ik bijna een gat in de lucht gesprongen, ondanks de kritische noten die ik ooit over haar heb ­gekraakt, toen Femke Halsema de eerste vrouwelijke burgemeester van Amsterdam werd. Al had ik dit wellicht ook gedaan wanneer het om Annabel Nanninga of Sylvana Simons was gegaan. En na de verboden demonstratie van 1 juni op de Dam heb je de naam Halsema niet één keer in mijn stukjes kunnen ontwaren. Aftreden na maar twee jaar in het ambt was een regelrechte ramp geweest voor de vrouwenzaak. Ik liet de roedel voorbijdenderen.

Eerste premier op hoge hakken

Vrouwen maken van mij een brommende romanticus met een klein smeltend hartje. Ik wil zover gaan om hier te verzekeren dat ik een premierschap van D66-lijsttrekker ­Sigrid Kaag met een glas bubbel zou vieren. Hoewel ze mijn eerste keus nooit zal zijn: dat beeld uit Teheran, twee jaar geleden, van haar onderdanige silhouet met hoofddoek, bijna knielend voor vrouwen­onderdrukker en president Hassan Rohani, koelt mijn enthousiasme. Bovendien doorbreekt Kaag nu geen glazen plafond: ze wordt bij D66 niet de eerste, maar de tweede ­vrouwelijke partijleider, na Els Borst (1998-2002).

Nee, geef me maar Mona Keijzer van het CDA als eerste premier op hoge hakken! Elegant, genuanceerd ‘conservatief en sociaal’, zoals ze zichzelf presenteert. Zij is tenminste nooit met een gehoofddoekt gebogen hoofd naar het pijpen van een vrouwenmepper gaan dansen. Mocht ze het CDA-karretje straks gaan trekken, dan zal ze na acht mannen wel de onbetwiste eerste vrouw zijn als partijleider. En in een eventuele samenwerking met Forum voor Democratie heb ik alle vertrouwen: als enige zal ze de puberale Baudet in toom weten te houden. Mona in het AD eergisteren: “Ik zou tegen Baudet hetzelfde willen zeggen als ik weleens tegen mijn kinderen zeg: joh, ga je mond eens spoelen. Zo praat je niet.” Streng en toch moederlijk.

En over de volgende hoofdredacteur van Trouw voorspel ik: het wordt voor het eerst een vrouwelijke toetsenrammer.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden