Brief van de hoofdredactieCees van der Laan

Gedreven aan het werk voor de krant, 47 jaar lang

Wij namen deze week afscheid van een ­bijzonder mens en ­collega, Henny de Lange. Na 47 jaar bij de krant te hebben gewerkt ging zij met pensioen. 

47 jaar! Jazeker, die zijn er nog. Bij haar afscheid waren twee ­generaties collega’s aanwezig die er nog niet waren toen zij al in 1973 met een ­blocnote in de hand door de ­straten van Dordrecht struinde ­namens het regionale Dordts Dagblad, één van de toenmalige Trouw-Kwartetbladen.

In haar afscheidstoespraak blikte zij terug op haar jeugd. Zij groeide op in het gehucht Arriën, tussen Ommen en Hardenberg, in een boerengezin met zeven kinderen. Haar vader had alleen lagere school. Ze ging niet naar de kleuterschool, omdat de boerderij te ver ­afgelegen lag. De kinderen ­fietsten vanaf hun zesde jaar de vijf kilometer naar school.

“Op die school ging er een wereld voor me open, want thuis hadden we nog geen waterleiding – er was een put, waaruit met een emmer aan een touw water werd geschept – en ook geen elektriciteit. We hadden een petroleumlamp. Ik was een jaar of acht toen mijn moeder voor de eerste keer het knopje van een zwarte bakelieten schakelaar overhaalde en zie: er was licht. Er was maar één kachel in huis, waarin eerst turf werd gestookt en ­later steenkolen.’’

De transitie van Nederland

Als kind werkte ze op de boerderij – koeien melken, onkruid schoffelen, bij de varkens waken als er biggen kwamen, kippen slachten en soms een varken. “Met een buks schoot ik ook weleens een houtduif, erg lekker, ik proef de smaak nog.”

Met haar levensbeschrijving, ­waarbij zij vooral haar vader bedankte die haar stimuleerde naar het gymnasium te gaan in Zwolle, schilderde zij ook de transitie die Nederland in ruim een halve eeuw doormaakte. Van ­verwondering over het eerste lichtknopje in huis tot de smartphone van nu.

Het is weleens goed dat we daarbij stilstaan. Waar komen we als gemeenschap vandaan, wat heeft ons ­gevormd en hoe gaat het verder?

Dat is niet alleen de geschiedenis van honderden of duizenden jaren ­geleden, maar het is figuurlijk gesproken eigenlijk net om de hoek. ­Nederland was voor en vlak na de Tweede Wereldoorlog deels nog een rurale ­samenleving. In zekere zin heeft de vooruitgang een enorme mentale veerkracht ­gevergd van ­burgers om dit, vaak na veel aarzelingen, te aanvaarden, dan wel te omarmen.

Enorme energie

Henny de Lange en tal van haar ­collega’s op de redactie hebben in de afgelopen decennia de vooruitgang en ook het verzet ertegen ten voeten uit beschreven. Als journalistieke voyeurs beschreven zij de dingen die we later als geschiedenis zijn gaan zien. Wat mij opvalt aan deze collega’s die met pensioen zijn gegaan de laatste tijd (ik kan er heel wat noemen) of nog gaan, zoals Joop Bouma, Wim Boevink of Rob Schouten, is de enorme energie waarmee zij werkten en werken.

Henny de Lange zegt daar zelf over: “Ik was niet naar huis te branden, er viel altijd wel iets te tikken.’’

Samen met Adri Vermaat, de oud-ombudsman van Trouw en daarvoor redacteur en verslaggever, bracht ik haar dinsdag naar huis, in Dordrecht. Met bossen bloemen, een krantje van collega’s over haar en een kunstwerk.

Dat was het dan. Of toch niet? “Morgen ga ik Rem Koolhaas interviewen. Die afspraak kon ik echt niet ­laten lopen.”

Binnenkort bij u in Trouw.

Trouw-hoofdredacteur Cees van der Laan schrijft wekelijks over de discussies op de redactie en de keuzes van de krant.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden