null Beeld
Beeld

De vraagMonic Slingerland

Gaat u ook af en toe de fout in met de anderhalve meter?

Het gebeurde zomaar. Een hand op een schouder, een arm om ­iemand heen. Hij heeft zich laten meeslepen, zei een geëmotioneerde minister Grapperhaus woensdagavond in de Kamer. Hij is de enige niet, blijkt mede uit lezersreacties. Dat we ons nog lang aan coronamaatregelen moeten houden, zoals anderhalve meter afstand houden, en dus geen fysiek contact mogen hebben met anderen dan huisgenoten, dat weten we nu wel. Maar ondanks dat het went, is het toch lastiger vol te houden dan in maart of april, vooral ­omdat er geen eindpunt in zicht is.

Dat is goed te zien. Groepen jongeren gaan gezellig samen varen, met acht tot tien man in een bootje. In winkelstraten is het oppassen om niet te dicht bij anderen te komen. Hotels hebben op papier en op de website alles keurig geregeld. Voor het ontbijt moet een tijd afgesproken worden, er staat bij de ingang van het restaurant handgel en het is verplicht om de temperatuur te ­meten door de hand voor een melder te houden. Maar bij het ontbijtbuffet is het erg druk en staan er zoveel gasten bij het broodbeleg en bij het koffieapparaat, dat afstand houden niet aan de orde is. Er is nauwelijks verschil met de situatie voor februari dit jaar. Heel vervelend.

Het afstand houden verdwijnt ook makkelijk bij bijeenkomsten met emotie, zoals een bruiloft of ­begrafenis, of waar alcohol gedronken wordt.

Bij het kaasplankje ging het mis

Ook ik heb gemerkt hoe gemakkelijk je de voorzichtigheid uit het oog verliest. We gingen eten met een van de kinderen. Een lange tafel, zoon aan het uiteinde. Een begroeting met een buiging en een zwaai. Bij het kaasplankje ging het mis. Mijn disgenoot moest me erop wijzen. Niet verstandig om samen hetzelfde stukje kaas te pakken van een gezamenlijke plank. En we hadden alles nog zo goed doorgenomen van tevoren.

Zo hoor ik in mijn omgeving meer verhalen van onbewaakte ­momenten waarop het fout gaat. Onbedoeld en ongemerkt.

Los daarvan wordt het moeilijker om die afstand tot elkaar, tot vrienden, kinderen, ouders, steeds maar vol te houden en er genoegen mee te nemen. Vooral omdat er geen perspectief is dat dit spoedig zal veranderen. In maart en april dachten we nog dat het maar voor even zou zijn. Nu zijn er al serieuze twijfels of ­bepaalde evenementen volgend jaar nog wel door kunnen gaan.

Ik las deze zomer een biografie van M.C. Escher, de graficus, geboren rond de vorige eeuwwisseling. Zijn kinderen zwermden in de jaren vijftig uit, naar Nieuw-Guinea, naar Canada. Jarenlang zien ze elkaar niet. Bezoek van Escher aan de kinderen in Canada stelt hij steeds maar weer uit. In de tussentijd schrijven ze elkaar brieven. Die staan in de ­biografie. Wat opvalt, is het gemak waarmee Escher accepteert dat er zo lang geen contact is. Zijn vrouw vond het een stuk moeilijker, maar dat komt nauwelijks aan de orde. Mij lukt het nog niet om het zo makkelijk te accepteren.

Mijn vraag aan u is, of u zelf ook gemerkt heeft dat de anderhalve meter soms per ongeluk vergeten wordt. Stuur uw reactie van circa 150 woorden uiterlijk dinsdag 12 uur naar lezers@trouw.nl, voorzien van naam en adres.

Monic Slingerland is chef van de opinieredactie. Elk weekend stelt ze een vraag aan de lezers, op woensdag verschijnt een selectie van de antwoorden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden