Brief van de hoofdredactie

Frontsoldaten van kleur zie je weinig in de media

In Frontberichten, de dagelijkse tv-blog van ‘strijders’ tegen het nieuwe coronavirus op de NPO, zien we regelmatig Gor voorbijkomen. Zijn volledige naam is Gor Khatchikyan en hij werkt als arts op de afdeling spoedeisende hulp in het Sint Antoniusziekenhuis in Nieuwegein. Gor is met zijn ouders als asielzoeker vanuit Armenië naar Nederland gekomen en is met keihard werken en studeren arts geworden, zijn grote droom.

Zijn naam komt ook voor in het opiniestuk van CU-fractieleider Gert-Jan Segers.

Ik ken Gor een heel klein beetje, omdat hij eerder in 2015 deel uitmaakte van een marketingcampagne van Trouw die stellingnam tegen haatcampagnes op sociale media. Op YouTube keek ik de tv-spot waarin hij voorkomt nog eens terug. “Vluchtelingen zijn parasieten die de wereld overtrekken op zoek naar een uitkering”, zo las hij een tweet voor. En de tweede: “Stuur al die terroristen en predikers gewoon terug”.

Gor Khatchikyan is nu één van die ‘frontsoldaten’, die wellicht dezelfde twitteraars als ze ernstig ziek zijn geworden door Covid-19 moet redden. Het kan verkeren. Op tv, radio en in geschreven media is er terecht veel aandacht voor al die mensen in de zorg die met grote risico’s voor de eigen gezondheid coronapatiënten verzorgen of proberen ze ‘coronavrij’ te houden, bijvoorbeeld in verpleegtehuizen of complexen waar veel ouderen wonen.

Susanne, Manon en Jan en heel soms Abdulwahid

Toch knaagt er iets bij mij en daarom moest ik aan Gor denken. In de zorg werken veel mensen met een migratieachtergrond, als arts, tandarts, verpleegkundige of als verzorgende, maar in de berichtgeving zie ik er maar weinig van terug. Eén van de beste vrienden van onze zoon, een boomlange Nederlander met Marokkaanse wortels, werkt als verpleegkundige in de psychiatrie en isoleert zichzelf van zijn vrienden om te voorkomen dat hij het virus overbrengt op zijn patiënten.

Bij een kleine ingreep bij mij vorig jaar was de operatie-verpleegkundige eveneens een Marokkaanse Nederlander. In de Haagse regio, waar wij wonen en waar ongeveer de helft van de bevolking een migratieachtergrond heeft, is dat wellicht niet onlogisch.

Maar, breder beschouwd, staat de zorg erom bekend dat er veel mensen met een migratie-achtergrond werkzaam zijn, op alle niveaus.

In de eerder genoemde ‘Frontberichten’ passeren namen van zorgverleners als Susanne, Manon, Jan, Wouter, Carolien, Cindy, Marien en soms, heel soms, een naam die niet zo Nederlands klinkt, bijvoorbeeld Abdulwahid en dus Gor.

Mijn steekproef is niet objectief, het gaat slechts om een indruk, maar de vraag die ik me stel is of wij niet als media de strijd tegen het virus vooral als een witte strijd willen zien? Of vinden wij makkelijker toegang tot autochtone Nederlanders en vice versa?

Wat die eerste vraag betreft, kan ik het antwoord geven dat dit niet zo is. Daar zit geen bewuste strategie achter, zeker niet bij deze ziekte die de hele wereld in zijn greep heeft, kleur of geen kleur. Maar ik kan me voorstellen dat iemand met kleur een ander antwoord geeft op deze vraag.

Die tweede vraag is minder makkelijk te beantwoorden. De chef verslaggeving die ik ernaar vroeg, zei dat ze er helemaal niet aan had gedacht. Ze is druk bezig om met anderen, met man en macht, een krant, site en Editie in de lucht te houden. Dat is elke dag een grote uitdaging. Toch, ook deze ‘frontsoldaten’ zijn verhalen waard en ze zijn om trots op te zijn. 

De zorg is voor en van iedereen.

Trouw-hoofdredacteur Cees van der Laan schrijft wekelijks over de discussies op de redactie en de keuzes van de krant. Eerdere afleveringen vindt u op trouw.nl/auteur/cees-van-der-laan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden