Column Rob Schouten

Fijne vrienden

Beter een goede buur dan een verre vriend’, maar daar ben ik het helemaal niet mee eens. Goede buren zijn voornamelijk handiger, ze zorgen voor je kat als je op vakantie bent en ze komen de sleutel brengen als je jezelf buitengesloten hebt, fijn, maar vriendschap is meer, geheimzinniger.

Ook verre vriendschap, of eigenlijk júist verre vriendschap. Die heeft vaak iets mythisch, vriendschap dwars door culturele of sociale lagen heen frappeert, hoe komen die twee toch bij elkaar? Koningin Juliana en Greet Hofmans, Kuifje en Tsjang, Wolfje en de drie biggetjes, David en Jonathan. Die laatste was ook de eerste waarvan ik als klein jochie hoorde en het viel me direct al op dat ik er eigenlijk niks van begreep. Ik kreeg wel te horen dat ze innig bevriend waren, samen lachten en huilden, tegen elkaar opkeken, gedachten en spullen deelden maar wat ze nu precies in elkaar aantrok bleef geheimzinnig.

Ik heb een socioloog het verschijnsel vriendschap eens horen beschrijven als een soort wildgroei, in tegenstelling tot bijvoorbeeld strakke banden als collegialiteit op je werk of een vaste relatie als een huwelijk, je weet bij vriendschap niet goed waar het vandaan komt en welke kant het opgaat.

Verre vrienden

Hoe dan ook, wij hadden vrienden over de vloer. Verre vrienden want ze kwamen uit Amerika en we hadden ze in geen kwart eeuw gezien. Ze maakten, nu pensionering hen tot vrijetijdsbesteding had veroordeeld, een cruise door Europa, te beginnen in Boedapest en eindigend in Amsterdam. We troffen elkaar bij het Van Gogh Museum, waar ik een tijdje de onthutsende mensenstromen bestudeerde tot ik ze opeens ontwaarde, vijfentwintig jaar ouder maar ze waren het onmiskenbaar, tegelijkertijd leken ze sprekend op al die andere Amerikaanse toeristenstellen, maar zij, zij waren uitverkorenen, vrienden. Ze hadden zojuist ’s werelds beroemdste zonnebloemen bekeken en toen ik vroeg wat ze ervan vonden kreeg ik een zuinig gezicht. Ze vonden het allemaal veel te commercieel, Van Gogh met een selfie, moest dat nou?

Ook Amsterdam viel ze niet mee, de toeristenmassa waarvan ze zelf deel uitmaakten. Om ze te te compenseren namen we ze mee op safari door Oud-Zuid, orakelden over de Amsterdamse School, wezen op ornamenten, legden uit wie Hildo Krop was en lieten ze stukjes Art-Zuid zien. Nu kwam het tussen Amerika en Amsterdam weer goed, we begrepen elkaar.

Maffiabaas Trump

Even later legde Russ, zo heet de man en het is geen grapje, uit wat er in zijn eigen land gebeurde. Het was vreselijk, zei hij, Trump runde de boel als een soort maffiabaas, en de hele sfeer was bedorven door dat ellendige tweepartijenstelsel dat mensen uit elkaar dreef. Hij omschreef henzelf als oude hippies die in de verkeerde tijd terecht waren gekomen. We waren het, kortom, gloeiend met elkaar eens, al hadden we die kwart eeuw volstrekt andere dingen gedaan en elkaar zelfs nauwelijks gesproken.

Een fijn gevoel dat er heel ver weg iemand zit die er net zo over denkt als jij. Maar het is waar, als je de sleutel binnen hebt laten liggen heb je er niks aan.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u hier

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden