brief van de hoofdredactie

Feiten en emoties, beide kunnen treffend zijn

Hoofdredacteur Cees van der Laan Beeld Maartje Geels

Het was de week van de brexit in het Verenigd Koninkrijk met een centrale rol voor de politiek zwaar gehavende, maar desondanks voortploeterende premier May. 

De redacteuren van deze krant en correspondent Tim de Wit tikten hun vingers blauw aan alle verhalen, waarbij het interview van buitenlandredacteur Romana Abels met oud-BBC-anchorman Jeremy Paxman bijzonder was. “De Britten weten al eeuwen dat van het continent niets dan onheil komt”, tekende zij uit zijn mond op. Hij stemde overigens remain, maar nu vindt hij dat de Britten vooral met rust gelaten willen worden.

Toch, ik schrijf het maar voorzichtig, werd ik door twee andere verhalen, die niets met de brexit te maken hebben, pas echt getroffen. Dat was in de eerste plaats het ontroerende interview van redacteur Marije van Beek, afgelopen donderdag in de Verdieping, met moeder Anneke Kamphuis en haar zoon John, die uit de kast is gekomen en getrouwd met zijn man Lionel. Het was een interview uit het orthodox-christelijke milieu waarin twee mensen op liefdevolle wijze spraken over hun verhouding tot elkaar, naar aanleiding van de inmiddels roemruchte Nashville-verklaring. Een interview waarin woorden vielen als afwijzing, pijn, verdriet en acceptatie, maar waarin ook twee mensen zeiden dolgraag elkaar vast te willen houden. Haar gezicht vol op de foto wilde mevrouw Kamphuis niet. Daar kreeg je maar praatjes van in haar omgeving.

Het tweede verhaal was niet zozeer een verhaal maar een opinie-artikel, dat gisteren in de krant stond. Het was van de hand van ‘geofysisch consultant’ Robert H. Sambell, die kritiek uitoefende op media als Trouw die volgens hem kritiekloos achter klimaatalarmisten aanlopen. Ik betwijfel dat overigens, maar hij had zeker een punt als het ging om het voorbeeld dat hij te berde bracht.

Pure onzin

In de krant van 12 december zegt D66-Kamerlid Gerben-Jan Gerbrandy dat zelfs als het klimaatakkoord van Parijs wordt uitgevoerd, de zeespiegel met zeven tot twaalf meter stijgt. Pure onzin, schrijft Sambell en hij verwijst naar het rapport van het internationale klimaatpanel IPCC, waarin staat dat de zeespiegel tussen de 0,36 en 0,87 meter zal stijgen bij een opwarming met twee graden. Hij vindt dat bij dergelijke uitspraken naar de bron gevraagd moet worden. Loze kreten moeten niet kritiekloos worden overgenomen, stelt hij.

Daarin heeft Sambell gelijk. Het liefst in het interview zelf of anders daarna. De vraag is alleen hoe en wanneer. Moet je als krant rectificeren, corrigeren of aanvullen als een geïnterviewde iets onzinnigs heeft gezegd dat niet overeenkomt met de feiten? Gerbrandy zelf verwees later naar een bron, een presentatie van Hans Otto Pörtner, lid van het internationale klimaatpanel IPCC. Factcheckers van de site Sargasso vonden echter uit dat Pörtner een voorspelling deed op basis van eeuwen tot een millennium en dat is toch wat anders dan een stijging van de zeespiegel in de komende honderd jaar. Gerbrandy zelf verklaarde later in een tweet dat hij deze data ‘beter niet had kunnen noemen’.

We hadden dit kunnen oplossen in de vorm van een artikel, een follow-up, de dag daarna, of toch een correctie. Dat is nu niet gebeurd, vanuit de gedachte dat een geïnterviewde de fout inging en niet de redactie. Met dit standpunt is echter de lezer niet geholpen.

Gelukkig was Robert H. Sambell er nog.

Cees van der Laan schrijft wekelijks over de discussies op de redactie en de keuzes van de krant.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden