Commentaar Euthanasiewet

Euthanasie bij psychisch lijden: een moeilijke kwestie

Euthanasie voor psychiatrisch patiënten is een heikele kwestie. Lang niet altijd is meteen duidelijk of de doodswens onderdeel van de ziekte is of een definitieve diepgevoelde wens dit leven te verlaten. Jaarlijks is er toch een kleine groep psychiatrische patiënten die daadwerkelijk een verzoek doet tot euthanasie, zoals recent bleek uit een interview in deze krant met een 27-jarige vrouw die om euthanasie heeft gevraagd.

Zij kampt met een dwangstoornis en diverse andere diagnoses. In haar ogen is er te veel aandacht voor ­kritiek op euthanasie als die wel wordt verleend, en te weinig voor het leed van patiënten die soms jarenlang tevergeefs vechten ‘om waardig te mogen sterven’.

Voor de artsen is dit een heel moeilijke vraag. Wie wil er een mensenleven beëindigen terwijl hij of zij arts is geworden om mensen te genezen of het lijden draaglijk te maken? Dat geldt al helemaal voor de beroepsgroep van psychiaters, van wie meer dan de helft zich destijds bij invoering van de euthanasiewetgeving niet kon voorstellen daar ooit zelf aan mee te werken. In 1995 (nog voor de euthanasie wettelijk werd geregeld) vond 53 procent het ondenkbaar om zelf ooit euthanasie te verlenen, in 2016 was dat 63 procent, zo blijkt uit de meest recente cijfers bij de evaluatie van de euthanasiewet.

Er past daarom wel een belangrijke kanttekening. Euthanasie heeft in onze samenleving terecht een vaste plek verworven. Bijna altijd gaat het daarbij om mensen voor wie het lijden uitzichtloos is; die een ziekte hebben die uiteindelijk tot de dood zal leiden en die hierdoor zware pijn en ongemak ondervinden.

Juist bij psychiatrische ziektes kan de wens van de patiënt als het ware aangetast zijn door de ziekte zelf. Artsen zijn nodig om deze zeer ingewikkelde vraag op waarde te schatten. Hoewel we de hoop uitspreken dat deze groep nooit heel groot mag worden, hebben ook deze patiënten recht op een zorgvuldige en waardige, humane beoordeling van hun doodswens.

Een aantal artsen is bereid deze zware taak op zich te nemen. Het zijn er alleen te weinig. Dat veroorzaakt een situatie die niemand gewenst kan hebben: dood­zieke patiënten die soms jaren moeten wachten om dit ­leven waardig te kunnen verlaten. Je zou willen dat voor deze mensen wachtlijsten in de psychiatrie niet bestonden. Juist voor zo’n groep, waarvoor moet worden beoordeeld of er nog behandeling mogelijk is, is geen tijd te verliezen.

Het commentaar is de mening van Trouw, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden