ColumnStevo Akkerman

Erger dan het amateurisme is de opkomst van het deelbelang als politiek manifest

Uit theatraal oogpunt is het schitterend, en politiek is natuurlijk óók theater, maar het uiteenspatten van Denk en 50Plus is niet alleen maar lollig. Een parlement met zestien fracties is geen bewijs van rijkdom, maar van armoede, zowel inhoudelijk (wat onderscheidt wie van wie) als praktisch (de geldingsdrang via spoeddebatten, vragen en moties zal nog moeilijker te beteugelen zijn).

Eerst wat politiek om te lachen. Scheidend voorzitter Geert Dales van 50Plus blijkt het logo van de nieuwe partij van Henk Krol te hebben bekostigd – een vriendendienst, zegt hij in De Volkskrant. Hij deed dat niet als voorzitter, maar als privépersoon. “Zoals ik ook als privépersoon brokken voor de cavia’s koop.” Verder heeft hij niets met Krols politieke toekomst te maken. “Ik sta niet als voorzitter van 50Plus met één been in een andere partij.”

Dales maakt er geen geheim van dat hij het afschuwelijk vindt nog partijvoorzitter te zijn, het enige dat hem rest is oorlogvoeren, vooral met de Kamerfractie, het is gewoon een hel. En dat terwijl hij een half jaar geleden nog een stuk naar Trouw stuurde om te beklemtonen hoe ‘leuk, interessant en belangrijk’ zijn functie wel niet was. De krant had gesproken over ‘het treurigste ambt in de politiek’, maar dat was een ‘kletsverhaal’, vond Dales. “Ik kan iedereen aanraden om partijvoorzitter te worden!”

Is het allemaal amateurisme? Ja.

Ook prachtig: hoe Denk-fractievoorzitter Farid Azarkan via een filmpje het woord richt tot partijvoorzitter Selçuk Özturk, die hem net heeft geroyeerd. Strak de camera inkijkend zegt Azarkan: “Selçuk, ouwe boef. Ik zei altijd: je bent een boefje, maar geen verrader toch?” Fijn detail: het schisma binnen Denk kwam tot uitbarsting nadat Azarkan met fractiegenoot Kuzu – maar zonder Özturk – naar Istanbul was gereisd om maatpakken te kopen, heerlijke pakken om in te paraderen rond de Haagse Hofvijver. Maar nu even niet.

Is het allemaal amateurisme? Ja. Maar dat is een van de charmes van de democratie: iedereen die voldoende kiezers weet te vergaren, kan volksvertegenwoordiger worden. Partijen stroomlijnen dit proces, je kunt ook zeggen dat ze het smoren, maar het principe staat overeind. Erger dan het amateurisme is de opkomst van het deelbelang als politiek manifest. Misschien is dat altijd al aanwezig geweest, maar de belangenbehartiging was dan ingebed in een politiek verhaal, een ideologisch kader. Het gemeenschappelijke idee overtrof standsverschillen, later ook religieuze verschillen, tot op zekere hoogte. Het hield bovendien al te grote ego’s in toom: het idee was leidend, niet de leider.

Met het afkalven van de klassieke stromingen is het deelbelang een doel in zichzelf geworden. Bij Denk was nooit duidelijk of zij een migrantenpartij wilde zijn of een islamitische partij, maar breder dan dat was het in elk geval niet. Ouderenpartijen zijn er voor de ouderen, klaar. Anti-islampartijen hebben we al, nu nog een jongerenpartij. Een partij voor de middelbaren. Voor ex-voorzitters. Voor geroyeerden. Voor boeven en verraders. En een voor de cavia’s.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden