Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Er zijn toch ook andere manieren om de zorgkosten omlaag te brengen?

Opinie

Jamal Ouariachi

© Maartje Geels
Column

Zorgverzekeraar Menzis gaat ggz-behandelingen voor depressies en angsten voortaan vergoeden op basis van behaalde resultaten, niet langer op basis van het aantal behandelde patiënten. 

Met vragenlijsten - voor, tijdens en na de behandeling afgenomen - zal bepaald worden in hoeverre een therapie geslaagd is. Zorgaanbieders die goede resultaten boeken, krijgen meer geld.

Lees verder na de advertentie

Er kwam meteen veel kritiek op de nieuwe aanpak. De vrees is dat ggz-instellingen vooral lichtere gevallen gaan aannemen, waarbij de kans op behandel-succes groter is. Daarnaast is het effect van een depressiebehandeling moeilijker te meten dan, pakweg, dat van een heupoperatie. Ook kun je je afvragen wat het voor de privacy van de cliënt betekent als de zorgverzekeraar gegevens over de behandeling in handen krijgt.

Wie heeft nooit ’s nachts uren wakker gelegen, piekerend tot het ochtendgloren?

De scepsis is begrijpelijk, maar dat Menzis naar nieuwe manieren zoekt om de zorgkosten te drukken, is net zo goed voorstelbaar. De ggz voor volwassenen kost jaarlijks 3,5 miljard euro. Maar de huidige plannen zorgen voor onzekerheid onder een toch al kwetsbare populatie: mensen met psychische klachten. Ook klinkt uit de nieuwe aanpak een wantrouwen door jegens zorgverleners.

Ik geef het je te doen: dag in, dag uit gesprekken voeren met mensen die in duisternis verkeren, en aan wie je minder tijd kunt besteden dan je zou willen vanwege de administratieve sisyfusarbeid die zorgverzekeraars afdwingen. Moeten we de prestatiedruk op ggz-werknemers nóg verder opvoeren?

Gedachtenpatronen

Er zijn toch ook andere manieren om de zorgkosten omlaag te brengen? Preventieprogramma’s, bijvoorbeeld. Toen ik psychologie studeerde, verbaasde ik me erover dat ik de prachtige technieken uit de cognitieve gedragstherapie toen pas ontdekte en dat ze niet tot de algemene kennis behoren die je op school meekrijgt. Goed om te weten dat Parijs de hoofdstad van Frankrijk is en dat delen door nul niet kan, maar is het niet net zo belangrijk om te weten dat aan bepaalde gedragingen en gevoelens negatieve gedachtenpatronen ten grondslag kunnen liggen en dat je daar wat aan kunt doen? Ook als je niet aan ggz-waardige psychische klachten lijdt, heb je wat aan die kennis. Wie heeft nooit ’s nachts uren wakker gelegen, piekerend tot het ochtendgloren? Wie is er nooit overvallen door plotse en volstrekt irrationele maar allesoverheersende vrees of paniek?

Nu al hoor ik docenten protesteren dat je niet alles wat er mis is in de maatschappij op het bordje van scholen moet prakken, maar de vraag blijft: wat doe je dan wel? Met preventieprogramma’s kun je lang niet alle psychische klachten voorkomen, al was het maar omdat ook biologische factoren een rol spelen. Maar als we over een kostenpost van 3,5 miljard euro per jaar praten, zoals in het geval van de ggz, dan lijkt mij, dat elke vermindering daarvan winst is. Inhoudelijke winst. Niet de winst van een zorgverzekeraar die behandelresultaten denkt te kunnen meten met een klanttevredenheidsonderzoekje.

Jamal Ouariachi is psycholoog en schrijver. Voor zijn roman 'Een Honger' ontving hij in 2017 de EU-prijs voor literatuur.

Lees ook: 

Bij ggz-patiënten klopt de diagnose vaak niet (meer)

Bij een kwart van de zwaar psychiatrische patiënten bij de Gelderse instelling GGNet klopt de oorspronkelijke diagnose niet meer.

Deel dit artikel

Wie heeft nooit ’s nachts uren wakker gelegen, piekerend tot het ochtendgloren?