null Beeld

CommentaarLhbti

Er heerst een angstcultuur rond homoseksualiteit in de katholieke kerk in Nederland

Redactie Trouw

Ze zijn niet bang, de 125 Duitse katholieke pastores en kerkelijk werkers die maandag openlijk opriepen tot kerkelijke acceptatie van andere vormen van seksuele geaardheid dan heteroseksualiteit. De homopastores kwamen op tv uit de kast, op prime time. Een dappere daad, want ze gaan hiermee lijnrecht in tegen de kerkelijke leer.

Seksualiteit, en vooral homoseksualiteit, is in de rooms-katholieke kerk een thema waarbij het woord ‘ongemakkelijk’ nogal een understatement is. Ieder gesprek hierover, ieder rapport, legt genadeloos bloot dat de kerkelijke leiding zich in bochten moet wringen om het bestaande standpunt te verdedigen.

Want hoe kan een kerk die Gods liefde preekt mensen die met deze geaardheid geschapen zijn en die van elkaar houden een zegen weigeren? En hoe wrang is het dat katholieke geestelijken hun eigen homoseksualiteit moeten verbergen en ondertussen als pastor anderen nabij moeten zijn?

Een meer hedendaagse kerkelijke visie op homorelaties

Aartsbisschop Koch van Berlijn heeft in september nog een poging gedaan om deze pijnlijke kwestie, in zijn eigen woorden, “zonder angst bespreekbaar te maken”. Hij zei de discriminatie van homo’s in zijn kerk ‘problematisch en pijnlijk’ te vinden. Daarmee mengde de aartsbisschop zich actief en pastoraal in het publieke debat over homodiscriminatie. Enkele andere Duitse bisschoppen spraken zich uit voor een meer hedendaagse kerkelijke visie op homorelaties.

In Nederland heerst in de katholieke kerk een angstcultuur als het gaat om homoseksualiteit. Bijeenkomsten van het werkverband van katholieke homopastores waren tot 2019 altijd besloten. Bij die eerste openlijke bijeenkomst gaf bisschop De Korte van Den Bosch een voorzet voor een open gesprek over seksuele moraal, maar daar is het bij gebleven.

Wereldwijd is de tegenstand groot

De Nederlandse bisschoppenconferentie draagt een zwijgcultuur uit. Ze snoeren gelovigen die hierover in gesprek willen de mond met een beroep op de kerkelijke leer. Zo laat de kerk vele gelovigen én niet-gelovigen pastoraal in de kou staan. Door die houding legt de kerkelijke leiding ook homopriesters en pastores het zwijgen op.

Waar acceptatie van lhbti’ers in de samenleving, ook op de werkvloer, steeds algemener wordt, zit er in de katholieke kerkelijke leer geen millimeter beweging. In de praktijk is die acceptatie er wel. Zo zal het sacrament van de eucharistie, brood en wijn, niet snel geweigerd worden. Maar een zegen over het huwelijk zit er niet in.

De leer van de katholieke kerk veranderen, dat gaat niet zo makkelijk. Wereldwijd is de tegenstand groot. Maar de discriminerende inhoud ervan openlijk aan de orde stellen, dat kan heel goed. De Duitse homopastores eisen ruimte op om dat te doen. Willen de Nederlandse katholieke bisschoppen pastoraal geloofwaardig zijn, dan zullen ze ook het gesprek over discriminatie binnen en buiten de kerk moeten willen voeren.

Het commentaar is de mening van Trouw, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden