Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

En ik maar werk en gezin combineren, terwijl die kunstenaar nog nooit een luier had verschoond

Opinie

Marjolijn van Heemstra

© Maartje Geels
Column

De oude schrijver had veel te vertellen, de ene na de andere anekdote, en uit elk verhaal kwam hij als onversneden held uit de bus. Een oorlog, verwaarlozing, armoede, alles had hij getrotseerd.

Ik zat op de eerste rij te luisteren. Straks zou ik naar voren worden geroepen voor het tweede deel van het programma. Normaal gesproken ben ik nauwelijks nerveus voor interviews maar langzaam bekroop me nu de gedachte dat ik karig af zou steken bij dit kleurrijke type. Geen oorlog, geen armoede, geen slechte jeugd.

Lees verder na de advertentie

Eenmaal aan de beurt vertelde ik wat over mijn boek en zoals altijd kreeg ik op een gegeven moment de vraag hoe ik het toch combineer; zoveel werk en kleine kinderen.

Zoals altijd antwoordde ik dat het eigenlijk niet te combineren valt. Je schiet altijd ergens tekort.

De oude schrijver mompelde iets over kinderwagens en ik vroeg hem of hij kinderen had.

Een zoon onder andere en nog wat - begon hij, en maakte zijn zin niet af. Het was duidelijk dat er wat nageslacht rondliep en dat hij daar niet graag over sprak.

Luier

Hij vond het wel nodig te zeggen dat hij nog nooit in zijn leven achter een kinderwagen had gelopen. En ook had hij nog nooit een luier verschoond. Nog. Nooit. Hij zei het alsof het iets was om trots op te zijn.

Hij vond het duidelijk minderwaardig. Een kunstenaar verschoont geen luiers

Even overwoog ik medelijden. Ik had net uitgebreid zitten luisteren naar zijn droevige voorgeschiedenis. Voor wie geen gezin gekend heeft, is het vast en zeker moeilijker er zelf één bij elkaar te houden. Maar uit zijn opmerking sprak meer dan onvermogen. Hij vond het duidelijk minderwaardig. Een kunstenaar verschoont geen luiers.

Ratel maar, dacht ik, jij bent van een uitstervend soort. Dat hij nooit een letter over zijn kinderen schreef, maakte hem in mijn ogen eerder een nalatige vader dan een grote schrijver en ik vond mezelf al met al de winnaar daar aan tafel.

Maar na het programma haalde de werkelijkheid mij in. Bij het signeren had de oude schrijver veel meer succes dan ik. In een lange rij stonden de bezoekers te wachten op zijn handtekening. Er zaten vrouwen tussen die zich smachtend over de tafel bogen terwijl ze vroegen om ‘heel veel liefs’ en ‘warmte’ op de titelpagina van het boek.

In mijn korte rij werd niet gesmacht en niet gevraagd om ‘warmte’. Hooguit om opbeurende tekst voor een jonge moeder die zich afvroeg hoe ze het in godsnaam allemaal moest combineren.

Tussen baby en barricade: Marjolijn van Heemstra - theatermaker en schrijver - onderzoekt hoe ze in de wereld staat sinds ze twee zoons heeft. Andere columns leest u hier. Reacties? Die kunt u mailen naar info@marjolijnvanheemstra.nl.

Deel dit artikel

Hij vond het duidelijk minderwaardig. Een kunstenaar verschoont geen luiers