Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Eenzaam zijn is soms een veeleisende bezigheid

Opinie

Sylvain Ephimenco

Sylvain Ephimenco. © Trouw
Column

De foto die gisteren op pagina elf van deze krant werd afgedrukt landde in de vroege ochtend zacht op mijn ontbijttafel. Je ziet de twintigers Desiree en Tristan zich enthousiast buigen naar Adrie (80), die een boeket aanneemt. 

De twee vrijwilligers van Stichting Bloemenhart Brunssum gaan eens per maand bloemen en warmte brengen aan eenzame ouderen. Een tijdlang deed ik dit bij een Trouw-lezeres van 95 jaar. Ik weet dus hoe zelfs een kort bezoek eens in de week het gevoel van verlatenheid kan verlichten. 

Lees verder na de advertentie

Het probleem van nu is dat ik bij mijn eigen moeder niet hetzelfde kan doen. Destijds hoefde ik amper twee kilometers van de Rotterdamse Heemraadssingel naar de Nieuwe Binnenweg te wandelen. Maar hoe doe je dat als 1200 kilometers (Nederland-Frankrijk) of 1600 kilometers (Italië) je van je eenzame moeder scheiden? Ik heb geprobeerd haar bij mij te laten intrekken. Maar alleen het idee alleen al deed haar in tranen uitbarsten: “Als je mij hier vandaan haalt, sterf ik binnen twee dagen­­”, zegt ze herhaaldelijk door de telefoon­­.

De traptreden kan ze amper op en af met die onwillige knie

Moeder heeft altijd een zesde zintuig gehad waarmee ze de meest overdreven vondsten uit haar verbeelding weet te vissen en als aannemelijk presenteert. Ze komt dan ook uit het ‘verre zuiden’ en in haar aderen van het Italiaanse Latina stroomt zowel chaos als rumoer. En ja, waarom zou ze huis en haard moeten verlaten terwijl haar man op een steenworp afstand in een hol familiegraf ligt?

Maar wat is ‘hier’? Sinds de dood van mijn vader, nu ruim drie maanden geleden, is haar universum een sociale huurwoning – die ze in Frankrijk HLM noemen – die moeder in bijna vijftig jaar nooit heeft willen verlaten. Ook niet toen haar man het stoute plan opvatte om ergens buiten de stad een rijtjeshuis te kopen. Helaas, daarvoor moest een hypotheek worden afgesloten en het woord alleen klonk bij beiden als een delict: schulden maken bij de bank was als een oneerlijk leven leiden met andermans geld. 

Zij niet werken, hij niet potverteren

Zo hadden ze het geleerd in de jaren dertig en veertig waarin hun leven vorm kreeg. Zij mocht niet werken, hij niet potverteren. Geen tussenwoning dus met gelijkvloerse kamers, maar dan wel op je bijna negentigste op drie hoog wegkwijnen. De traptreden kan ze amper op en af met die onwillige knie. En wanneer ze eens in de week haar kleine Citroën bereikt om naar de supermarkt te rijden, blijven de te zware boodschaptassen in de auto wachten – meestal op die behulpzame buurman in wiens hand ze voor de moeite een briefje van 50 euro schuift.

Ach, moeder en geldbesef, dit is een ingewikkeld theorema. Ze heeft amper de kracht om boodschappen te doen of de laatste rustplaats van haar man te bezoeken, maar intussen zijn wij er achtergekomen dat ze wel regelmatig een spannende plek in de stad aandoet. Wij, haar kinderen, hoefden maar haar bankrekening te controleren om op te merken dat honderden euro’s iedere week in het plaatselijke casino verdwijnen. Eenzaam zijn kan soms een veeleisende bezigheid zijn.

Sylvain Ephimenco schopt drie keer per week heilige huisjes omver in Trouw. 


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

Door een profiel aan te maken ga je akkoord met de gebruiksvoorwaarden en geef je aan het privacy statement en het cookiebeleid te hebben gelezen.

Deel dit artikel

De traptreden kan ze amper op en af met die onwillige knie