Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een zitmarathon voor de televisie, het werd een fiasco

Opinie

Sylvain Ephimenco

Sylvain Ephimenco © Trouw
column

Het was een triest pinksterweekeinde terwijl ik me er toch veel van had voorgesteld. De opdracht was: doe vooral niets zelf en vermijd zo sportblessures. En zo besloot ik tot een zitmarathon voor mijn televisietoestel. Het werd een fiasco.

De veelbelovende tennisfinale van Roland Garros tussen Rafael Nadal en Dominic Thiem duurde net twee sets en werd vervolgens een saaie oneman-show van de meest saaie en emotieloze, maar ook wel de meest getalenteerde graveltennisser van deze eeuw.

Lees verder na de advertentie

Ik hield het vol tot het einde omdat ik nieuwsgierig was naar het Frans van de Spanjaard. Zou het hem deze keer lukken om eindelijk, na twaalf jaar winnen in Parijs, één correcte zin in het Frans voor het Franse publiek te produceren? Spannend! Hij begon goed, die Rafa: “Heu, c’est, heu, in-croyable”. Dat vond ik al knap omdat het Franse ‘in-croyable’ duidelijk van het Spaanse ‘increíble’ afwijkt. Maar bij de volgende zin strandde Nadal met talenknobbel en al. Hij wilde zeggen: “Het is een droom”, maar bij ‘rêve’ aangekomen kwam hij niet verder dan: “C’est un...dream”. 

Ach, ik wil zeker niet chauvinistisch overkomen: Nadal mag best ieder jaar zijn prijzengeld in Parijs komen ophalen (dit jaar 2,3 miljoen voor de winnaar) en iedere keer vergeten het taalcursuspakket ‘El Francés Sin Esfuerzo’ (bij Amazon 66 euro) aan te schaffen. Maar waarom kon Joop Zoetemelk keurig in het Frans zeggen “Parijs is nog ver” of Lodewijk Napoleon in het Nederlands “iek ben u konijn”, maar Nadal nada?

Slaapmiddelen

Na een pauze sprong ik naar een ander tv-kanaal en viel half in slaap bij de Grand Prix van Canada. Maar dat wist ik van tevoren: Formule 1 is een sport met wedstrijden die je met zijn twintigen rijdt en aan het einde wint altijd Mercedes. Nu moet ik zeggen dat ze op deze pinksterzondag een leuke variatie hadden gevonden om de routine te doorbreken. Na die eerste zes grand prixs van dit jaar, allemaal door Mercedes gewonnen, lieten ze een van de twee Ferrari’s als eerste de finish passeren om die vervolgens vijf seconde strafpunten te geven zodat Mercedes alsnog kon winnen. Mijn nederige advies: haal die F1 nooit naar Nederland, want genoeg slaapmiddelen bij de vaderlandse apotheken.

Zwaar teleurgesteld besloot ik gisteren uit mijn tv-lethargie te stappen en zelf actief worden in de sport. Pétanque! Jeu de boules!

Zwaar teleurgesteld besloot ik gisteren uit mijn tv-lethargie te stappen en zelf actief worden in de sport. Ik had net gehoord dat ze op het Amsterdamse Museumplein de ‘Open Amsterdamse doublette Kampioenschappen’ gingen houden. Pétanque! Jeu de boules! Daar ben ik goed in.

Ik was bijna klaar om te vertrekken toen de Halsema-repressiebrigade het Museumplein aanviel. De tweehonderd deelnemers werden door de toegesnelde handhavers net niet ingerekend, maar naar huis gestuurd: geen vergunning, geen plezier. Er was ook een probleem met de veiligheid, zeiden de handhavers: “Het zijn zware ballen en er zijn ook kinderen in de buurt.” Levensgevaarlijk, die jeu de boules! Mijn advies aan de ‘doublettes’: verschijn de volgende keer dan maar in boerka op het Museumplein, dan weet je zeker dat Halsema je met rust laat.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit.

Deel dit artikel

Zwaar teleurgesteld besloot ik gisteren uit mijn tv-lethargie te stappen en zelf actief worden in de sport. Pétanque! Jeu de boules!