Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een weggeworpen bidon, die blijft en wordt gekoesterd

Opinie

Marijn de Vries

Marijn de Vries © Maartje Geels
Column

Ze staat met haar vrolijk gebloemde bodywarmer een beetje in het prikkeldraad geleund, het kleine blonde meisje, en ze klapt in haar handen. Er is nog niks te zien, maar een seconde later verschijnt in beeld waar ze om klapt: wielrenners. 

"Daar komen ze, klappen!", draait ze haar gezichtje naar de telefooncamera. Uit haar mond steekt het witte stokje van een lolly. Snel draait ze haar hoofd weer terug, naar het naderende peloton.

Lees verder na de advertentie

Er wordt niet hard gereden. Dat komt, dat zie je duidelijk, doordat de weg hier omhoog loopt. Het is een smalle weg, echt zo'n Limburgse heuvelweg met veel groen. De renners komen gestaag dichterbij door een tunnel van loof. Je hoort de bandjes zoeven, een enkele versnelling klikken.

Die bidon, die blijft. Die gaat mee naar huis, die wordt gekoesterd. Verandert misschien wel een meisjesleven.

Goed gekozen, deze plek. Hier kun je de renners, die bij dichterbij komen rensters blijken te zijn, goed zien. Het meisje klapt en kijkt, ziet de ploeggenoten van klassementsleidster Annemiek van Vleuten op kop van het peloton aan zich voorbij rijden, met in hun zog een keur aan gekleurde truien. Middenin de groep rijdt de oranje trui. Dat is de leidster zelf.

Komen ze al, pappa?

Vlakbij het meisje beweegt ze haar arm. "Plok", klinkt het op de grond, tegelijk met een helder "alsjeblieft" vanuit het peloton, boven het zoemen van de wielen uit. Het meisje kijkt verbaasd naar haar voeten en meteen daarna naar haar vader, de man met de telefoon in zijn hand. "O kijk eens, dankjew -- !", maakt de man zijn zin niet eens af om - denk ik - het filmen te stoppen en de toegeworpen bidon snel te pakken.

Het meisje werd 's ochtends wakker met de belofte dat ze samen met haar vader zou gaan kijken naar de Boels Ladies Tour. Naar de wielrensters die langskwamen, vlakbij hun huis. Hoe oud zou het meisje zijn? Een jaar of negen, tien? Ze moesten vast wel even wachten op de rensters, daar in die goed gekozen berm. "Komen ze al, pappa?" Gelukkig verkorten lolly's altijd elke tijd.

Zou het zo gegaan zijn? En daarna, na de twaalf seconden beeld die ik op Twitter vond? Hoe ging het toen het meisje de bidon eenmaal opgeraapt had? "Hé, ze heeft hem niet leeggedronken!", woog het meisje de bidon in haar hand. Ze bekeek het ding van alle kanten. Rook eraan. Zat er van die toverdrank in, net als bij pappa als hij fietsen ging? "Ja, pappa! Ruik maar, het ruikt net zo!", stak ze haar hand met de bidon naar hem uit. Dit laatste heb ik niet verzonnen, maar van de vader zelf gehoord. Hij vertelde het in een klein gesprekje dat we via Twitter hadden.

Fantasietjes

Bidons gooien doen renners aan de vleet. Ze speuren altijd met hun ogen naar kinderen aan de kant. Ik deed dat ook. Want dat was het leukst, de bidon gooien naar een kind, en er dan even over fantaseren. Hoe het kind het restje sportdrank zou bestuderen. De bidon zou wassen, of misschien juist wel niet. Hoe het ding op maandag mee naar school zou gaan, om te showen in de kring. Of hoe het voortaan op het kastje naast het bed zou staan.

Ik hield van die fantasietjes. Omdat je weet dat dat gebeurt, met die bidon, die eenmaal geleegd voor jou als renner ballast is. Nu zag ik het eens vanaf de kant, vanuit de berm. Twaalf seconden, een handeling zo simpel, een armzwaai en een 'alsjeblieft'. Weg is de renster weer. Voorbij.

Maar de bidon, die blijft. Die gaat mee naar huis, die wordt gekoesterd. Verandert misschien wel een meisjesleven, of blijft op z'n minst een levenslange herinnering.

Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Al haar columns vindt u hier terug.

Lees ook:

Op deze weetjes over wielrenners kan ik weken teren

Je hebt van die wandelende encyclopedieën die werkelijk elke statistiek onthouden. Vraag mij wie er derde werd in de Touretappe van gisteren en ik weet het al niet meer.

Deel dit artikel

Die bidon, die blijft. Die gaat mee naar huis, die wordt gekoesterd. Verandert misschien wel een meisjesleven.