Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een vreemd idee dat de griep de voorbode van de dood zou kunnen zijn

Opinie

Marjolijn van Heemstra

© Maartje Geels
Column

Het lijkt hier met de dag stiller te worden. De kinderen zijn weg, de griep is mijn enige gezelschap. Ik geloof dat ik deze week iets wilde schrijven over -

nee, ik weet het echt niet meer. Ik weet alleen dat het voelt alsof mijn schedel zich als een bankschroef om mijn hersens klemt, dat zelfs de 10 kilo’s van mijn jongste te veel zijn om te dragen, dat ik gehuld in de natte paardedeken van lamlendigheid urenlang naar de lucht staar - waar niets gebeurt.

Lees verder na de advertentie
Wat een vreemd idee dat deze hangerigheid de voorbode van de dood zou kunnen zijn

Winston Churchill schreef op zijn vijftiende een gedicht over griep: And as it slowly glided by / There followed it across the sky / The spirits of the dead. Het was 1890 toen hij deze regels dichtte. De ziekte was vanuit China via Rusland Europa binnengeslopen en maakte een miljoen slachtoffers op haar tocht.

Wat een vreemd idee dat deze hangerigheid de voorbode van de dood zou kunnen zijn, dat je er met wat hoofd- en spierpijn ineens tussenuit piept. Wat een vreemd idee dat er tijden waren dat dit een zaak van leven of dood betrof. Dat ik nu in plaats van een column een laatste brief schreef aan mijn jongens. Laat ik die weg niet inslaan.

Genoeg gezwolgen

Genoeg gezwolgen. Ik probeer mijn gezelschap te doorgronden, dwaal over het web. Ik lees dat griep van het Franse werkwoord gripper komt, grijpen. Ik bekijk foto’s van het virus. Het blijkt een prachtig blauw planeetje, bezaaid met smalle armen wat perfect bij dat gripper past! Een ufo met uitgestrekte ledematen, klaar om zich vast te klampen. Officieel geen levend wezen, lees ik, want griep heeft ons nodig om te bestaan, dat neemt me even, heel even, voor de ziekte in.

Dan ontdek ik dat gripper geen grijpen betekent, maar vastlopen. Feiten versus de poëtische werkelijkheid, ik kies voor het laatste vandaag.

Geen geïsoleerd geval

Het doet me goed te lezen dat ik geen geïsoleerd geval ben, dat er een epidemie gaande is en ik met duizenden landgenoten simultaan lig te hoesten. Een landelijk concert. Stuk voor stuk in de greep van die talloze armpjes die zich blauw en vastberaden hebben vastgegrepen in ons lijf. Armpjes die ons dagelijks leven platleggen, ons van haastende werkende wezens veranderen in apathisch gezelschap. En in slechtere tijden in mensen op het randje van de dood. Spaanse, Aziatische, Mexicaanse griep. Hongkonggriep. Vogelgriep. Varkensgriep. Ik eet een sinaasappel. Laat maar los, zeg ik tegen mijn gezelschap.

En tegen iedereen in bed: beterschap.

Tussen baby en barricade: Marjolijn van Heemstra - theatermaker en schrijver - onderzoekt hoe ze in de wereld staat sinds ze twee zoons heeft. Andere columns leest u hier. Reacties? Die kunt u mailen naar info@marjolijnvanheemstra.nl.


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

Door een profiel aan te maken ga je akkoord met de gebruiksvoorwaarden en geef je aan het privacy statement en het cookiebeleid te hebben gelezen.

Deel dit artikel

Wat een vreemd idee dat deze hangerigheid de voorbode van de dood zou kunnen zijn