De Vraag van Monic

Een traan wegpinken bij het Wilhelmus is ongevaarlijk

Beeld ANP

Nationalisme op de Olympische Spelen kan best, en helpt misschien zelfs tegen uitwassen, menen lezers.

Vriendelijke medaillespiegel

Je zult maar in Denemarken, België, of Engeland wonen, landen zonder besneeuwde bergen en zonder schaatstraditie: twee weken lang wordt het je ingepeperd dat jouw eigen landgenoten geen enkele medaille weten te bemachtigen. Je zou er een minderwaardigheidscomplex van krijgen. Dat nationalisme ('kijk eens hoe goed wij Nederland/Noorwegen zijn') brengt bepaald geen verbroedering, maar eerder verdeeldheid en scheve ogen. Een stap in de goede richting zou al zijn om de medailleverdeling niet per land maar per continent te publiceren. De medaillespiegel per 19 februari zou er dan heel wat vriendelijker uitzien voor Denen, Belgen en Britten.

Jan Dolfing Bathmen

Traantje

Wat is er toch mis met nationalisme zolang het niet ontaardt? Is het onze volksaard die ons steeds probeert in te fluisteren: 'doe maar gewoon' en 'blijf relativeren'? Durf bijzonder te zijn en wees gewoon trots op Nederland en waar het voor staat. Graag pink ik een traantje weg bij het horen van het Wilhelmus wanneer 'we' weer hebben gewonnen. Zonder gevoel van schaamte laten zien wie we zijn en voor welke normen en waarden we staan. Juist dat is Nederland.

Roelof Vennik Rotterdam

Militaire variant

Naties treffen elkaar soms op het slagveld, maar vaker op het mondiale sportveld in de hoop dat sportieve krachtmetingen de kans verkleinen op de militaire variant. Media-enthousiasme voor nationale sportprestaties kanaliseert in dit licht gevaarlijke frustraties en bevordert (inter)nationale saamhorigheid. Nationalisme louter bestempelen als gevaarlijk (nazisme?) doet onrecht aan nut en menselijke noodzaak van afbakening en voorliefde voor een gemeenschap die lief, leed en inkomen vergaand wil delen. Afwezigheid van 'onbeschaamde partijdigheid' vergt een grenzenloos utopia en afscheid van 'de ander' en daar ben 'ik' niet toe in staat.

Peter Bouwman 's-Gravenzande

Ard en Keessie

Olympische Winterspelen, twee weken aandacht voor Oranje, heerlijk toch? Schaatsen is van oudsher populair in Nederland, zeker sinds de tijden van 'Ard en Keessie'. Een stukje Nederlandse identiteit. Niets mis mee dus om de verrichtingen van onze toppers in Pyeongchang op de voet te volgen. Dit nationalisme noemen is onzin. Wij tonen ook respect voor de prestaties van grote schaatsers uit andere landen, zoals Eric Heiden (vijf keer goud in 1980) en Johann Olav Koss (drie keer goud in 1994). Hup Sven, Ireen, Carlijn, Kjeld en Esmee!

Jan Roelfsema Voorschoten

'Ven Kurkhof'

Elise Christie, de Schotse shorttrack-schaatster, vertelt huilend hoe ze tijdens de 500 meter race onderuitging en haar kans op een gouden medaille voor Brittannië verspeelde. De sportverslaggeefster van de BBC leeft ook mee. Tijdens die race vertelt diezelfde verslaggeefster echter ook enthousiast hoe goed 'Ven Kurkhof' rijdt. De BBC-commentatoren prijzen de Nederlandse schaatsers die zo prachtig over het ijs glijden. Hier wordt vooral naar spel en sportiviteit gekeken, wat een genot om naar te luisteren.

Heleen Sikkema Barnsley (UK)

Monic Slingerland is chef opinie van Trouw. Elk weekend stelt ze een vraag aan de lezers, op dinsdag verschijnt een selectie van de antwoorden. U leest het hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden