Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een tekenbeet, dat voelt als een miniverkrachting

Opinie

Sylvain Ephimenco

Columnist Sylvain Ephimenco. © Trouw
COLUMN

Terwijl ik gisteren mijn onderwerpkeus aan het bepalen was, keerde telkens weer een evenement terug in mijn hoofd dat alle andere nieuwsfeiten tot pulp degradeerde. 

Niet de kersverse koude oorlog hield me bezig of het uiterst somber liedje van Wende Snijders ‘Voor alles’ dat door Joost Zwagerman twee jaar voor zijn zelfmoord werd geschreven en de Annie M.G. Schmidtprijs won als beste theaterlied. Nee, het ging me om de Week van de teek die gisteren officieel begon. 

Lees verder na de advertentie

Nu kan ik het gegrinnik al horen aan de ontbijttafels: gaat hij ook nog, na het onderzoek naar alcoholconsumptie, de Week van de teek slopen? Juist niet: ik werp elke badinerende of destructieve houding ten aanzien van dit initiatief verre van mij. 

Ik ging gisteren juist diep in deze materie graven. Als eerste raadpleeg ik de site tekenradar.nl waarop je je eigen tekenbeet kunt melden. Op die site verschijnt dan een kaart van Nederland met alle gemelde gevallen. Een drukke boel maar niets in vergelijking met het einde van het tekenseizoen, als ongeveer 1,3 miljoen mensen zullen zijn gebeten. 

Tekenverwachting

Een andere kaart geeft de ‘tekenverwachting’ voor heel Nederland aan (momenteel ‘middelmatig’ voor driekwart van het land) en tenslotte is er een kaart waarop te zien is waar de ziekte van Lyme voorkomt, die je door een beet kunt oplopen. Vorig jaar ging het om 27.000 gevallen, een verviervoudiging ten opzichte van twintig jaar geleden. Ik heb een kolos van een sportvriend die deze aandoening kreeg in een zwakke schim van zichzelf zien veranderen en dat stelt niet gerust.

Dat een klein uitheems lichaampje je eigen lijf binnendringt, voelt als een mi­ni­ver­krach­ting

Ik kan ook de site ‘weekvandeteek.nl’ aanraden waar je werkelijk alles over teken, tekenbeten en vooral preventieve maatregelen kunt lezen.

Maar waarom zoveel ijver? Ik was vorige week in Italië waar de tuin van ons gehuurde tuintje, na een lange periode groeizaam weer, in een wildernis was veranderd. Ik ging het hoge gras met razernij te lijf. Dinsdagochtend bij het aankleden zag ik de puist uit de binnenkant van mijn dij steken. Raar was wel dat die puist niet rood of wit was, maar donkerbruin. Ik riep de cavalerie ter hulp en Geliefde verscheen met een definitief oordeel en vervolgens een pincet in de hand: teek!

Nog nooit in mijn leven ben ik door een dergelijke parasiet doorboord. Want je kunt dit een ‘beet’ noemen maar het insect gaat veel heftiger te werk. Het vreet zich een weg door je vlees en zijn eigen kop en de helft van zijn romp verdwijnen in de wond. Dat een klein uitheems lichaampje je eigen lijf binnendringt, voelt als een miniverkrachting. Heus. Het was nog heel levendig toen het pincet hem uit mijn malse dij rukte. En ik kon een wraakzuchtig kreetje niet onderdrukken toen ik meneer teek op zijn rug met zijn pootjes zag spartelen. Een trauma heb ik hieraan niet overgehouden, ook al had ik iets te vroeg mijn eigen week van de teek ingezet. Wat wel is veranderd is mijn relatie tot ons lieflijke tuintje. Ik zie nu in al dat overwoekerende groen een gebied van vijandigheid waaruit piepkleine oogjes op mijn sappige benen worden gericht.

Drie keer per week schopt Sylvain Ephimenco in Trouw heilige huisjes omver. De columns van Ephimenco zijn terug te lezen op trouw.nl/ephimenco.

Lees ook: Vier keer vaker ziekte van Lyme dan twintig jaar geleden

Het aantal mensen dat de ziekte van Lyme oploopt na een tekenbeet, is sterk gestegen. Vorig jaar ging het om 27.000 gevallen. Dat is een verviervoudiging ten opzichte van twintig jaar geleden.

Deel dit artikel

Dat een klein uitheems lichaampje je eigen lijf binnendringt, voelt als een mi­ni­ver­krach­ting