Column

Een surprise met Sinterklaas, maar dan anders

Beeld Maartje Geels

Mijn eerste sinterklaasfeest vierde ik op mijn tiende, in 1980, kort nadat ik vanuit Engeland naar Nederland was verhuisd. Ik zat in de derde klas van de basisschool en had nog nooit van Sinterklaas gehoord. 

Ik was ervan overtuigd dat Sinterklaas gewoon de Kerstman was, Santa Claus, maar dan op zijn Hollands. Er waren zoveel overeenkomsten. Kerst werd gevierd op 24, 25 en 26 december. Sinterklaas op 5 en 6 december. Beide heiligmannen droegen aparte rood-witte kleren. Ze hadden allebei hulpjes, de kerstman had elfjes, sint had pieten. Voor de sint zette je je schoen 's avonds klaar, voor de kerstman hing je je sok aan je bed.

En beiden kwamen van ver, Spanje en de Noordpool, het was allemaal afgelegen en geheimzinnig. Tel daar allemaal bij op dat in die tijd in het kleine Brabantse dorp waar we woonden, niemand Kerst vierde met cadeaus. Dan begrijpt u wel dat het logisch was dat ik dacht dat de Sint de Hollandse Kerstman was.

Surprises

In mijn klas vierden we sinterklaas met surprises. Ook daar had ik nog nooit van gehoord. Je moest een lot trekken met iemands naam en verlanglijstje. Je moest dan een cadeau uitkiezen van dat lijstje en dat op 5 december geven, met een gedicht erbij. Ik trok de naam van de juffrouw. Alles ging volgens plan: ik kocht het cadeau - mijn juffrouw wilde een koffiebeker en drop - ik pakte het in en schreef een gedicht, dat ik nog steeds uit mijn hoofd ken!

Wat bleek, alle kinderen hadden iets bijzonders gedaan met hun cadeau. Ze hadden het bijvoorbeeld op een vreemde, buitengewone manier ingepakt: met slijm of appelstroop. Er waren fopcadeaus bij, krantensnippers, modder, allerlei gekkigheid. Pas toen ik dat zag, begreep ik wat een 'surprise' is. Uit Engeland komend had ik gedacht dat het gewoon 'verrassing' betekende, maar dat bleek toch anders te zijn.

Ik herinner me nog mijn teleurstelling dat ik niet was geslaagd in mijn opdracht. Ik voelde me zo stom. En als ik eraan terugdenk voel ik me nog steeds zo.

Kerstpakket haram 

Voor mijn jongste zusje, een kleuter, was er een apart sinterklaasfeest gepland met ouders en grootouders. Mijn vader werkte natuurlijk en mijn moeder, die de bedoeling volstrekt ontging, zei me dat ik met mijn zusje mee moest gaan. Daar zat ik dan tussen de koffiedrinkende oma's, opa's en ouders te balen dat mijn moeder er eigenlijk had moeten zijn.

Enkele weken later kwam met Kerstmis ons allereerste kerstpakket. Mijn vader nam het mee van zijn werk. Ook dat was iets volkomen nieuws. We openden het vol verwachting en vonden een fles wijn, een andere fles sterke drank, een worst, een blik met vleeswaren. Allemaal natuurlijk haram voor ons.

Er zit ook kaas in, troostte vader ons, want we waren dol op Engelse cheddarkaas. We zagen een langwerpige driehoek en haalden die uit de verpakking. De kaas was pluizig wit van buiten. Mijn moeder pakte een mes en sneed alle donzen randjes eraf in de veronderstelling dat de korst niet eetbaar was. Daarna proefden we van de brie, want dat was het, en spuugden hem meteen weer uit.

Het was best wennen, onze allereerste decemberfeestmaand.

Lees hier meer columns van Naema Tahir

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden