Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een ruimer kinderpardon lijkt een aantrekkelijke oplossing, maar lost niet alles op

Opinie

Trouw

Defence for Children vraagt de Kamer om een ruimer kinderpardon, september 2018. © ANP
Commentaar

Moet er een ruimer kinderpardon komen? Dat is de vraag die fier overeind staat nadat alle stof rond de Armeense kinderen Lili en Howick is neergedaald. 

Want er zijn meer kinderen die net als zij hun hele leven hier hebben gewoond, gespeeld en geleerd. Die de moedertaal van hun ouders niet spreken. Wie alleen naar deze kinderen kijkt, gunt hun ook de genade van de staatssecretaris en een verdere toekomst in Nederland. 

Lees verder na de advertentie

Maar dat levert meteen de netelige volgende vraag op. Is er dan elke keer weer zo’n commotie, zo’n afschuwelijke ontknoping met weglopende kinderen nodig? Een moeder die wel wordt uitgezet? We mogen toch hopen van niet.

De discretionaire bevoegdheid is het ventiel waarlangs de stoom aan maat­schap­pe­lij­ke ver­ont­waar­di­ging kan ontsnappen

Een ruimer kinderpardon lijkt dan een aantrekkelijke oplossing. Voor coalitiepartijen D66 en ChristenUnie is dit een pijnlijke kwestie, een ‘meloentje’. Tijdens de onderhandelingen over het kabinet-Rutte III verloren ze de strijd voor een ruimere regeling voor kinderen die hier langdurig verblijven. Het compromis met CDA en VVD hield in: alles blijft zoals het is. Probleem van de huidige regeling is de strenge voorwaarde dat ouders en kinderen moeten hebben meegewerkt aan vertrek. Dat levert een onmogelijke spagaat op, als mensen niets liever willen dan blijven.

Nieuwe regel, nieuwe grensgevallen

Maar schrapt de politiek dit meewerkcriterium, dan is de boodschap: tegenwerken loont, zelfs als iemand alle beroepsmogelijkheden heeft doorlopen. En bij het asielbeleid geldt: iedere nieuwe regel levert weer nieuwe grensgevallen op.

Voor kinderen als Lili en Howick blijft de discretionaire bevoegdheid van de staatssecretaris – dat hij met zijn hand over zijn hart mag strijken – daarom het enige redmiddel. Dit is het ventiel waarlangs ook de stoom aan maatschappelijke verontwaardiging over dit soort gevallen kan ontsnappen. Want ga maar na, zelfs een veel ruimer kinderpardon had voor Lili en Howick niet geholpen. Ze kwamen uit een veilig land, Armenië, al is het een stuk armer en minder democratisch dan Nederland. Hun moeder loog over hun identiteit. En het voert te ver om langdurig verblijf van een kind als enige criterium te nemen.

Hopelijk levert het aangekondigde onderzoek van de staatssecretaris tijdwinst op voor de hele asielprocedure. Hij krijgt het voordeel van de twijfel. Het kabinet zou er bovendien goed aan doen ook te kijken of het de belangen van het kind nog steviger in de wetgeving kan verankeren. Want in een globaliserende wereld met oorlog en conflicten, armoede en vervolging zullen er in ons land altijd Lili’s en Howicks blijven.

In het Commentaar leest u de mening van de krant, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren.

Lees ook:

In asielbeleid is het schipperen tussen snel en zorgvuldig

Lili en Howick zetten het Kamerdebat over het vreemdelingen- en asielbeleid op scherp. Twee vragen dringen zich op. Kan de procedure korter? Is het tijd voor een ruimer kinderpardon?

Deel dit artikel

De discretionaire bevoegdheid is het ventiel waarlangs de stoom aan maat­schap­pe­lij­ke ver­ont­waar­di­ging kan ontsnappen